User login

Navigation

Global IMC Network

Ο Αγώνας μας: Σκέψεις για την Διεξαγωγή του Αγώνα στην Παιδεία

 

Τις τελευταίες μέρες έχω δεχθεί δεκάδες μηνύματα από φίλους, εκπαιδευτικούς, γονείς και πολίτες για τα τεκταινόμενα στον χώρο της Παιδείας. Κοινή συνισταμένη όλων σχεδόν αυτών των μηνυμάτων είναι μία γνήσια ανησυχία για την Παιδεία του τόπου καθώς και μία σκληρή κριτική για κάποιες από τις τοποθετήσεις των συνδικαλιστών στον χώρο της Παιδείας. Αρκετές φίλες και φίλοι με προέτρεψαν επίσης να εμπλακώ πιο ενεργά. Δεδομένου ότι δεν είμαι εκλελεγμένος εκπρόσωπος κανενός αυτό εκ προοιμίου καθίσταται σχεδόν αδύνατο. Επιθυμώ όμως και εγώ με την σειρά μου να συνδράμω στον δημόσιο διάλογο και κυρίως στην οργάνωση και διεξαγωγή του αγώνα μας. Δηλώνω επίσης διαθέσιμος σε όλες και όλους για να βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ και στο μέτρον του δυνατού.

Το παρόν είναι η προσωπική μου συνεισφορά προς αυτή την κατεύθυνση.

***

«Γι’ αυτό λοιπόν λέω: « Μάθε τον εχθρό σου και τον εαυτό σου.
Έτσι, κι εκατό μάχες να δώσεις, δεν θα κινδυνέψεις ποτέ.

Όταν δεν ξέρεις τον εχθρό αλλά ξέρεις τον εαυτό σου, έχεις
τις ίδιες πιθανότητες να νικήσεις ή να χάσεις.

Εάν δεν ξέρεις ούτε τον εχθρό σου ούτε τον εαυτό σου, είναι
Σίγουρο ότι θα κινδυνεύεις σε κάθε μάχη» (1)

Κάθε αγώνας χρειάζεται να βασίζεται στην πραγματικότητα.  Η πραγματικότητα του αγώνα μας είναι ότι έχουμε να κάνουμε με έναν καλά οργανωμένο εχθρό ο οποίος και έχει όλο τον κυβερνητικό μηχανισμό με το μέρος του. Ταυτόχρονα ελέγχει διάφορα ΜΜΕ και ένα ολόκληρο κόμμα με τις δομές του. Η άρνηση να δούμε ότι ο εχθρός μας είναι η κυβερνητική πολιτική, η πολιτική του κόμματος που κυβερνά και οι παρακρατικές δυνάμεις που ελέγχει μας καταδικάζει εκ προοιμίου σε αποτυχία. Δεν είναι οι γονείς οι εχθροί μας ούτε και τα παιδιά τα οποία διδάσκουμε. Η μεταφορά του αγώνα από έναν αγώνα ενάντια στον εχθρό σε έναν αγώνα εις βάρος δευτερευόντων στόχων είναι η εγγύηση για την αποτυχία. Ο εχθρός μας είναι ο αυταρχισμός και η αναλγησία των κυβερνώντων με εκτελεστικό όργανο έναν υπουργό ο οποίος έχει καταστρατηγήσει κάθε έννοια δημοκρατίας. Κάθε βολή μας εκεί πρέπει να στοχεύει.

Η δική μας πραγματικότητα είναι ότι αποτελούμε ένα συνοθύλευμα εκπαιδευτικών που δεν έχουμε κοινές αξίες, κοινές αρχές και δεν ανήκουμε στους ίδιους πολιτικούς μηχανισμούς. Εάν πρόκειται να αγωνιστούμε χρειάζεται να σφυρηλατήσουμε αυτές τις αρχές και αξίες και να αγωνιστούμε μέχρι τέλους για αυτές. Προσωπικά με προσβάλλουν κάποιες τοποθετήσεις συνδικαλιστών οι οποίοι χάνοντας την ψυχραιμία τους στοχεύουν κατά δικαίων και αδίκων. Το ίδιο προσβάλλει την νοημοσύνη μου η τοποθέτηση κόμματος και της κομματικής παράταξης του οι οποίοι περίμεναν εβδομάδες για να τοποθετηθούν. Η αναγνώριση των δυνάμεων εντός της «παράταξης μας» δίδει και την δυνατότητα ή όχι να αγωνιστούμε επιτυχώς.

Σε κάθε αγώνα και σε κάθε σύγκρουση υπάρχουν ουσιώδεις παράμετροι.

«Πρώτος από αυτούς τους παράγοντες είναι η ηθική επιρροή
δεύτερος οι καιρικές συνθήκες, τρίτος ο τόπος, τέταρτος, η
διοίκηση και πέμπτος ο σχεδιασμός» (2)

Εάν ο αγώνας μας δεν είναι ηθικός είμαστε καταδικασμένοι. Ο αγώνας μας διεξάγεται ενώπιον της κοινής γνώμης. Κάθε τι που εκστομίζουμε ζυγίζεται διπλά και τριπλά. Είναι αδιανόητο λοιπόν οι τοποθετήσεις μας να αποτελούν απλώς αποτέλεσμα αντίδρασης στην επιθετικότητα του κρατικού μηχανισμού και αυτές να παρεκκλίνουν του στόχου. Στεκόμαστε σε ένα ηθικό βάθρο απείρως ανώτερο όταν αναδεικνύουμε τις στρεβλώσεις στην Παιδεία και το κόστος που έχει επιφέρει η κυβερνητική πολιτική σε αυτήν, η οποία δεν είναι καινούρια. Επιβάλλεται λοιπόν να κάνουμε και εμείς την αυτοκριτική μας και να εξηγήσουμε στον κόσμο γιατί δεν αντιδράσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Η απολογία μας χρειάζεται να είναι ειλικρινής και δημόσια. Ανακτώντας την ηθική επιρροή επί του λαού έχουμε κάνει το πρώτο βήμα προς την νίκη. Μία νίκη όχι δική μας, αλλά της Παιδείας.

Οι καιρικές συνθήκες κατ’ ακρίβεια μας ευνοούν. Ήδη παρατηρείται μία μεταστροφή μέσα στην κοινωνία παρά τα ασύστολα ψεύδη και την αριθματολογία που εξακοντίστηκε εναντίον μας. Η παρούσα κυβέρνηση έχει πάρει οριστικό διαζύγιο με την αλήθεια. Ο λαός το γνωρίζει πέραν πάσης αμφιβολίας. Οι πράξεις και η απραξία της κυβέρνησης σε σειρά θεμάτων έχει πλήξει σχεδόν κάθε οικογένεια στην Κύπρο συμπεριλαμβανόμενων των οικογενειών του κυβερνώντος κόμματος. Κάθε επαγγελματική ομάδα και κάθε οργανισμός στο νησί έχει πληγεί προς όφελος του τοπικού και Διεθνούς Κεφαλαίου. Η ανάδειξη αυτής της πραγματικότητας θα αναδείξει και την υποκρισία του υπουργού και της κυβέρνησης του στα ζητήματα των εκπαιδευτικών. Όταν μία κυβέρνηση φορτώνει δισεκατομμύρια στις πλάτες των πολιτών γιατί ψευδόταν ασύστολα, για μία ακόμη φορά, καθίσταται αμέσως γελοία η εξοικονόμηση κάποιων χιλιάδων από τις πλάτες των εκπαιδευτικών οι οποίοι και έχουν συμβάλει με εκατομμύρια μέσα από τις αποκοπές των μισθών τους. Η υποκρισία και το ψέμα πρέπει να αναδεικνύονται συνεχώς διότι οι καιροί είναι με το μέρος μας. Επιβάλλεται επιτέλους να υλοποιήσουμε τις εισηγήσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών όπως αυτές εκφράστηκαν στην παγκύπρια συνέλευση προ ετών και οι οποίες μιλούσαν καθαρά για έναν αγώνα που θα εκπροσωπεί όχι μόνον εμάς αλλά την Κοινωνία την οποία υποτίθεται υπηρετούμε.

Ο τόπος της σύγκρουσης είναι εδώ και τώρα και παντού. Η σύγκρουση μας χρειάζεται να είναι συνεχής και ενώπιον ολόκληρης της κοινωνίας. Στα ΜΜΕ στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης αλλά κυρίως στην καθημερινή ανθρώπινη επαφή με τους συμπολίτες μας. Η τελευταία είναι εξίσου σημαντική με τις άλλες. Προϋπόθεση όλων η ηθική επιρροή. Ο αγώνας μας πρέπει να γίνεται σε ένα ύφος και τόνο που θα αναδεικνύει το δίκαιον του αγώνα μας. Κάθε τι που χρησιμοποιείται εναντίον μας πρέπει να τυγχάνει απάντησης. Χρειάζεται επίσης να γίνουμε προμηθείς και να μην αντιδρούμε απλώς.

Η διοίκηση μας επιβάλλεται να προσαρμοστεί στις ανάγκες του αγώνα. Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν είναι δυνατόν 5 άτομα να μπορούν να σηκώσουν το βάρος. Επίσης κρίνω ότι κάποιες εριστικές παρουσίες οι οποίες δεν είναι δυνατόν να συγκρατήσουν την γλώσσα και τα νεύρα τους πρέπει να αποκλειστούν από την δημόσια εκπροσώπηση μας. Λυπούμαι πάρα πολύ αλλά κάποιες εκφράσεις, ύφη αλλά και αναρτήσεις με προσβάλλουν σαν άνθρωπο, σαν πολίτη και σαν εκπαιδευτικό. Όταν εγώ που είμαι εκπαιδευτικός αισθάνομαι έτσι πώς θα αισθάνονται οι πολίτες που εκτίθενται σε αυτές τις συμπεριφορές; Επιβάλλεται η σύσταση μίας επιτροπής αγώνα στην οποία θα μπορούν όλοι ανεξαιρέτως να συμβάλουν με τις γνώσεις και τις ικανότητες τους. Έχουμε εξαίρετους αναλυτές, αριθμολόγους, επικοινωνιολόγους εντός του λειτουργήματος μας. Όλες και όλοι θα πρέπει να μπορούν να αξιοποιηθούν. Και αναλόγως του αντιπάλου ανάλογη θα πρέπει να είναι η εκπροσώπηση μας.

Ο τελευταίος παράγοντας και καθοριστικός εφόσον οι προηγούμενοι τέσσερις υλοποιηθούν είναι ο σχεδιασμός. Ο σχεδιασμός πρέπει να είναι ξεκάθαρος, γνωστός σε όλους και διάφανος στην κοινωνία. Το σύνθημα μας «Όχι στην διάλυση του δημόσιου σχολείου» δεν είναι καθαρό πώς μεταφράζεται στα μάτια της κοινωνίας. Και ούτε και είναι καθαρό πώς ο ούτω καλούμενος «εξορθολογισμός» διαλύει το δημόσιο σχολείο. Χρειάζεται ο σχεδιασμός μας να περιλαμβάνει το περιεχόμενο το είδος και την τακτική του αγώνα. Αυτά χρειάζεται να καθοριστούν εκ των προτέρων και όχι στην πορεία.

Είναι στον σχεδιασμό μας μία Δημοκρατική Παιδεία; Πρέπει να εξηγήσουμε καθαρά τι σημαίνει και πώς επιτυγχάνεται και πώς η παρούσα κυβέρνηση και ο υπουργός της την διαλύουν. Διότι αυτή είναι η πραγματικότητα.

Είναι στον σχεδιασμό μας ο «εξορθολογισμός»; Χρειάζεται να παρουσιάσουμε δημόσια πώς και με ποιόν τρόπο θα γίνει.

Είναι στον σχεδιασμό μας η αντικατάσταση του νυν υπουργού; Δεν ξέρω. Αν είναι χρειάζεται σχεδιασμός για το πώς αυτό θα επιτευχθεί.

Τέλος επιβάλλεται μέσα από τον σχεδιασμό να προκύψει και η τακτική που θα ακολουθηθεί. Η τακτική του εχθρού είναι πλέον γνωστή και διαφανής. Είναι η συλλογική μας στοχοποίηση με την χρήση των αριθμών και την δημιουργία των εντυπώσεων μέσα από την συνεχή προβολή διαστρεβλωμένων στοιχείων τα οποία αποκρύπτουν την δική του ευθύνη.

Η δική μας τακτική χρειάζεται να ακολουθεί την τακτική του ανταρτοπολέμου εως ότου αποκτηθεί εάν αποκτηθεί η κρίσιμη κοινωνική μάζα, οπότε και τότε θα υπάρχει η δυνατότητα για μετωπική επίθεση. Εισηγούμαι στην ηγεσία μας να μελετήσει το έργο του Μάο:
«Βασικές Τακτικές» του 1937. (3) Μέσα υπάρχουν όλα όσα χρειάζονται για την διεξαγωγή ενός αποτελεσματικού αγώνα.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η σύγκρουση χρειάζεται να γίνει εφ’ όλης της Ύλης. Η κυβέρνηση ψευτών χρειάζεται να στοχοποιηθεί, να αναδειχθεί η υποκρισία της και να λογοδοτήσει. Για όλα. Η δε εμπλοκή της ηγεσίας της εκκλησίας στα εκπαιδευτικά θα πρέπει να πάψει διά παντός.

Θέλουμε Αγώνα. Ας επιχειρήσουμε να γίνουμε επιτέλους οι πρόμαχοι του Αγώνα όλων όπως οι συνάδελφοι μας σε ολόκληρο τον πλανήτη.

"Αυτός που οι δυνάμεις του είναι ενωμένες σ' έναν κοινό σκοπό
θα είναι νικητής" (4)

Σόλων Αντάρτης ~ solon_antartis@yahoo.com
~~~~~~~~~~~~~

Πηγές – Σημειώσεις
------------------------

1. Σουν Τζου, «Η Τέχνη του Πολέμου», Παπασωτηρίου, 2008, Κεφάλαιο III, 31-33, σελ. 125

2. Όπου πιο πάνω, Κεφάλαιο I, 3, σελ. 91

3. Mao Tse-Tung, Basic Tactics, 1937
https://www.marxists.org/reference/archive/mao/selected-works/volume-6/mswv6_28.htm

4. Σουν Τζου, «Η Τέχνη του Πολέμου», Παπασωτηρίου, 2008, Κεφάλαιο III, 27, σελ. 124

Comments

Newswire

Mon 28 May 2018

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire