User login

Navigation

Global IMC Network

Η Απαγωγή Ενός Παιδιού και η Κραυγή μιας Μάνας για Ελεύθερη Παιδεία

 
{Θυσία: έργο του Δανού καλλιτέχνη Tomas Praestoholm}

Εισαγωγή
------------

Η συνεχιζόμενη κατάρρευση του συστήματος παιδείας έχει οδηγήσει στην αντικατάσταση της αληθινής Παιδείας από μία μηχανιστική εκπαίδευση, η οποία αγνοεί ουσιαστικά τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες των παιδιών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο  επιβάλλεται η διάσωση των παιδιών με πράξεις από συνειδητούς γονείς και οργανώσεις που χρειάζεται να αναλάβουμε οι ίδιοι την Παιδεία, μέσω νέων θεσμών που συμπεριλαμβάνουν αντι-αυταρχική παιδεία στο σπίτι και σε εναλλακτικά σχολεία, καθώς και με την κατάληψη-ανατροπή-αντικατάσταση των υπαρχόντων σχολείων με θεσμούς δημοκρατικής συνειδητής Παιδείας. Μία τέτοια Παιδεία θα σέβεται αληθινά την διαφορετικότητα του κάθε παιδιού ξεχωριστά και δεν θα τα ισοπεδώνει σε μία εκπαιδευτική μηχανή «παραγωγής» ανούσιας μάθησης.

Η Χριστιάνα Σοφοκλέους ζει στην Ελλάδα. Πήρε την συνειδητή απόφαση να προσφέρει στο παιδί της ελεύθερη, αυτο-κατευθυνόμενη, δημοκρατική και φυσική μάθηση έξω από τα πλαίσια του τρομο-κρατικού συστήματος υποχρεωτικής και κατευθυνόμενης εκπαίδευσης. Η γενναία αυτή απόφαση λήφθηκε μέσα σε ένα κρατικό πλαίσιο που όπως και στην Κύπρο αρνείται το Δικαίωμα των γονιών να αποφασίζουν για το αναφαίρετο δικαίωμα τους να προσφέρουν Παιδεία στα παιδιά τους μακριά από τις στρεβλώσεις και τις εμμονές ενός συστήματος «παιδείας» που καθημερινά αποτυγχάνει να αγγίξει τις ψυχές των παιδιών

Αυτήν ακριβώς την ξεχωριστή στάση ζωής της καταδίκασε το δικαστήριο ΕΡΗΜΗΝ, το καλοκαίρι του 2016 με απόφασή καταχρηστικής ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ επιμέλειας στην απουσία της ιδίας και του παιδιού, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου για όλα όσα από εκείνη τη στιγμή και μέχρι τώρα συνέβησαν και εξακολουθούν να συμβαίνουν. Η επιμέλεια αφαιρέθηκε από την μητέρα και το παιδί απήχθη κυριολεκτικά από το κράτος και δεν του επιτρέπεται να επιστρέψει ή να επισκεφθεί το σπίτι της.  Η αρπαγή του παιδιού έγινε με την ψευδή κατηγορία ότι η Χριστιάνα απήγαγε το ίδιο της το παιδί, παρά το ότι ουδέποτε της επιδόθηκε η απόφαση στέρησης επιμέλειας. Η Χριστιάνα υπέστη το πέρασμα χειροπέδων και την φυλάκιση της, πράξης ποινικοποίησης της ίδιας της ύπαρξης της. Οι κατάπτυστες και απάνθρωπες αυτές πράξεις φανερώνουν ένα επίπεδο κρατικής Βίας ασύλληπτης σκληρότητας. Διερωτόμαστε εύλογα ποια είναι τα αληθινά κίνητρα ενός εκπαιδευτικού συστήματος που χρειάζεται αυτού του είδους Βία για να επικρατεί.

Αυτή την κρατική Βία και παραβίαση κάθε αίσθησης Ανθρωπιάς και Δικαιοσύνης καταδικάζει η Χριστιάνα με την κραυγή της για το Δικαίωμα στην Ελεύθερη μάθηση και στην αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου που διέπει την εκπαίδευση των παιδιών στην Ελλάδα.

Ως πολίτης, γονιός και δάσκαλος προσθέτω και εγώ την κραυγή μου ενάντια στην Βία και την Αναλγησία του Ελλαδικού κράτους. Εύχομαι ολόψυχα ο δρόμος που ανοίγει η Χριστιάνα να γίνει λεωφόρος που θα συμπαρασύρει και το μικρόψυχο «εκπαιδευτικό» μας σύστημα. Κυρίως εύχομαι να σταματήσει άμεσα η Βία που ασκείται πάνω σε ένα παιδάκι το οποίο στερείται την παρουσία της συνειδητής μητέρας του στην ζωή του.

Ακολουθούν διάφορες πηγές που αφορούν την αισχρή αυτή στάση του κράτους και τρόποι με τους οποίους μπορείτε να βοηθήσετε

Σόλων Αντάρτης ~ solon_antartis@yahoo.com
~~~~~~~~~~~~~

Μία σύντομη παράθεση του ζητήματος από την Χριστιάνα
 
{Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα}

«Συνειδητοποιείς πως είναι το μόνο - γνωστό δημόσια – μη σχολειοποιημένο παιδί στη χώρα.

Συνειδητοποιείς πως η μητέρα της δεν κρύβεται, γράφει δημόσια γι’ αυτό, εκφράζεται ελεύθερα γι’ αυτό, εξ’ αρχής.

Υπάρχει ήδη κίνημα που ζητά επίμονα να αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο. «Πάνω από το πτώμα μου θα αλλάξετε το νόμο»…πωλητικό πρόσωπο, μόνο προφορικά και μόνο off the record φυσικά.

Έτσι, στήνεις (αφού την έχεις πρώτα απειλήσει από το 2015, αλλά αρνείσαι να το δώσεις γραπτώς αυτό, έχεις «ζητήσει εξηγήσεις» που έχεις λάβει αλλά δεν απαντάς επίσημα σ’ αυτές) μια «δίκη» εν μέσω καλοκαιριού το 2016, καταδικάζοντας μητέρα και παιδί ΕΝ ΤΗ ΑΠΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ με αφαίρεση επιμέλειας.

Δε χρειάζεται να επιδόσεις ούτε την απόφαση.

Όπως δε χρειάζεται να ερευνήσεις οτιδήποτε και κανέναν που έχει αναμιχθεί.

Χακάρεις τους διαδικτυακούς λογαριασμούς της (αφού έχεις ήδη ρίξει το προφίλ της μπλοκάροντας για βδομάδες όλες τις λειτουργίες της) και τη συλλαμβάνεις στο δρόμο, αρπάζοντας το παιδί της, νομότυπα.

Δε χρειάζεται να υπάρχει καν οποιοσδήποτε κοινωνικός λειτουργός, ειδικός, στη σκηνή της βίαιης απαγωγής/αποχωρισμού του παιδιού

Κανείς δεν χρειάζεται να δει, να αξιολογήσει, να στηρίξει ή να ρωτήσει αυτό το παιδί οτιδήποτε. Έκτοτε και μέχρι σήμερα. Ένας χρόνος!

Μετά συνεχίζεις να βομβαρδίζεις τη μητέρα με κατασκευασμένες κατηγορίες, αναγκάζοντάς την σε σωρεία καταγγελιών, μηνύσεων, διεκδικήσεων για φυσιολογική επικοινωνία με το παιδί της. Αλλά δε χρειάζεται να ανακαλέσεις την αρχική αυθαίρετη, απάνθρωπη, ανήθικη απόφασή σου.

Κανένας ειδικός δε χρειάζεται να δει ή να παρακολουθεί το παιδί. Από τότε μέχρι σήμερα.

Μπορείς να απαγορεύσεις στο παιδί αυτό να επιστρέψει στο σπίτι του, έστω και για μια επίσκεψη! Εδώ και ένα χρόνο.
Μπορείς να απαγορεύσεις οποιαδήποτε ομαλή και φυσιολογική επικοινωνία μεταξύ μητέρας – παιδιού… τη μόνη σταθερή γονεϊκή παρουσία που είχε για 10 σχεδόν χρόνια.
Μπορείς να τις χωρίσεις τελείως. Και το έχεις κάνει.

Μπορείς να αφήσεις το παιδί εντελώς μόνο του, χωρίς στήριξη, σε έναν ξένο κόσμο που δεν ήξερε αλλά κακοποιείται... βολεύει να μην ξέρεις.

Μπορείς να το πετάξεις σε ένα σχολείο χωρίς καμία ουσιαστική αξιολόγηση, χωρίς ψυχολογική στήριξη. Και μπορείς να αποκλείσεις τη μητέρα από το σχολείο και τους υπευθύνους του, παρ’ όλες τις διαμαρτυρίες της.

Μπορείς να εμβολιάσεις το παιδί με τη βία, εν αγνοία της μητέρας του, χωρίς να έχεις κανένα ιατρικό ιστορικό στα χέρια σου, παρ’ όλες τις φωνές και τα κλάματα του παιδιού να ειδοποιήσεις τη μαμά του.

Μπορείς να συνεχίσεις να εφεύρεις νέες «δίκες», με σκοπό να αφαιρέσεις και τη γονική μέριμνα (κάτι που έχεις κάνει ήδη πρακτικά έτσι κι αλλιώς), να μεταλλάξεις βίαια το παιδί που έχεις φοβηθεί να κοιτάξεις κατάματα και να καταστρέψεις την απειλή που στήθηκε μπροστά στο υφιστάμενο εκπαιδευτικό σύστημα και δεν ανέχεσαι.

Και αυτό το ονομάζεις δικαιοσύνη! Και δημοκρατία! Και πολιτισμό! Και παιδεία!

Φτάνει να θυμόμαστε πως «το Κράτος» είναι ο καθένας μας!»
Από:
https://www.facebook.com/mother.outcast.artist/posts/633220440357190

Η δήλωση βρίσκεται στην σελίδα του Facebook που έχει δημιουργήσει ώστε να μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της
https://www.facebook.com/mother.outcast.artist/

Μία πιο ολοκληρωμένη Κατάθεση Ψυχής βρίσκεται στην προσωπική της ιστοσελίδα στο blogspot
Εδώ:
Δικαίωμα στην ελεύθερη, δημοκρατική, φυσική μάθηση
https://denphgainosxoleio.blogspot.com/2018/05/blog-post.html

Μπορείτε να βοηθήσετε την Χριστιάνα συμμετέχοντας στην εκστρατεία συλλογής υπογραφών στο change
Εδώ:
https://www.change.org/p/conscious-human-beings-stop-state-child-abduction

Σημείωση
------------

Η λεζάντα κάτω από την φωτογραφία είναι από το τραγούδι "Κάποτε θά 'ρθουν" σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου

Κάποτε θα `ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν
και πώς σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα `ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα `ρθουν οι καιροί
που θα `χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Από:
http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=1130

AttachmentSize
to_paidi.jpg718.15 KB
tomas-praestholm-sacrifice5.jpg184.42 KB

Comments

Newswire

Mon 28 May 2018
Wed 25 April 2018

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire