User login

Navigation

Global IMC Network

Στο ηφαίστειο του Αίμου πριν την επόμενη έκρηξη (ΣΤ μέρος)

Προδημοσίευση αποσπασμάτων μπροσούρας για τα Βαλκάνια: Στο Ηφαίστειο του Αίμου πριν την επόμενη έκρηξη

Το κείμενο της μπροσούρας, σε μια εποχή που η ρευστότητα είναι ο μοναδικός κανόνας για την ευρύτερη περιοχή, ήταν βάση για μια από τις εισηγήσεις σε εκδήλωση για τα Βαλκάνια, στη διεθνή διοργάνωση αναρχικών συλλογικοτήτων με την ονομασία «3 γέφυρες», το φθινόπωρο του 2015. Οι αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν, οι προσθήκες και οι διορθώσεις δεν άγγιξαν καθόλου τον πυρήνα του σκεπτικού που αναπτύχθηκε ενοχλητικά στην εκδήλωση.


Οι ευκαιρίες που χάθηκαν για πάντα

«Εδώ στέκει ο φίλος
εκεί η βασιλική
ο ήλιος της Θράκης
η ομίχλη
εμποδίζουν τις εικόνες να αποτυπώνονται στους κίονες
αφαίρεσαν τα κεφάλια
το θέατρο στέκει ολάκερο
αλλά δίχως παράσταση.
Καλά που δεν βρεθήκαμε εδώ όταν η πόλη κομματιάστηκε».

Από το «Πρωί στους Φιλίππους» του Μίοντραγκ Πάβλοβιτς
Όμως το παρελθόν των Βαλκανίων δεν είναι τόσο τραγικό όπως το παρουσιάζουν οι αφηγήσεις των αποικιοκρατικών δυνάμεων της Ευρώπης. Ο χώρος αυτός στο Βυζάντιο και στην Οθωμανική αυτοκρατορία, την περίοδο μακρόβιων πολέμων στην κεντρική και δυτική Ευρώπη όπου έσταζε το αίμα σε κάθε της γωνιά, ήταν ένας χώρος σχετικά ειρηνικής συμβίωσης διαφορετικών εθνών, θρησκειών και συνηθειών. Ο ιδιόμορφος βαλκανικός κοινοτισμός παρ’ όλες τις αναγκαστικές μετακινήσεις ή μεταγγίσεις πληθυσμών άκμασε σε ένα περιβάλλον συνοχής στα απόκεντρα της χερσονήσου.
1)Στα Βαλκάνια πολύ αργότερα, και μάλιστα στη νεωτερική περίοδο, πλάστηκε η ανολοκλήρωτη ιδέα του Ρήγα: μιας πολυεθνικής, πολυθρησκευτικής, δημοκρατικής κοινωνίας, όταν οι πόλεμοι μαίνονταν στην Ευρώπη για το μοίρασμα των αποικιών καθώς και οι συμφωνίες για τη συνθήκη σταθερότητας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας τις οποίες σάρωνε το κύμα της απελευθέρωσης. Εκεί, στα σύνορα των –τότε- Βαλκανίων στραγγαλίστηκε το πρώτο βαλκανικό όνειρο. Αργότερα, μέχρι και την ανάπτυξη των κομμουνιστικών κινημάτων, η απελευθέρωση από τους τούρκους –πλέον- απέκτησε εθνικά πρόσημα με επίπλαστες και βραχύβιες συνεργασίες, με διαρκείς μετατοπίσεις σε τακτικές συμμαχίες με τον εχθρό του εχθρού, σε συμμαχίες ή διελκυστίνδες των μεγάλων δυνάμεων που έβλεπαν τον οθωμανικό γίγαντα να βουλιάζει και να συμπαρασύρει στη δίνη του και τις ίδιες από μια μελλοντική ισχυρή βαλκανική συνεννόηση. Μια βαλκανική διεθνική χώρα θα μπορούσε να υποσκάψει τα θεμέλια του δυτικού επεκτατισμού προς τη Μέση Ανατολή και να αποτελέσει διεθνές υπόδειγμα.
2)Παρ’ όλες όμως τις διαφορές, εξωθεσμικοί και θεσμικοί παράγοντες σε ρευστές εθνοκρατικές διαμορφώσεις επιδίωξαν τη συνεργασία στα Βαλκάνια. Όμως αυτές προσέκρουσαν τόσο στις ανταγωνιστικές τάσεις των μεγάλων δυνάμεων που είτε τις έθεταν στο περιθώριο είτε τις χρησιμοποιούσαν διχαστικά, όσο και στην αποτυχία της συμμαχίας με τον εχθρό του εχθρού. Βασική όμως αιτία ήταν η θεμελιακή αντίφαση της αυτοδιάθεσης των εθνών όπου οι κρατικές φαντασιακές διαμορφώσεις υποχρεωτικά προσαρτούσαν ή έτειναν να προσαρτούν περιοχές και πληθυσμούς από την άλλη πλευρά. Το μοντέρνο κράτος ως στόχος ήταν αυτό που εξουδετέρωσε κάθε δυνατότητα συνεργασίας των εθνικών και θρησκευτικών κοινοτήτων στα Βαλκάνια αφού αυτό ήταν το κυρίαρχο πρότυπο οργάνωσης και ταυτοχρόνως διαίρεσής τους και ειδικά όταν επρόκειτο για αμφισβητούμενες περιοχές.
3)Έτσι, τρίτο, το κομμουνιστικό κίνημα των Βαλκανίων στη Γιουγκοσλαβία, στην Ελλάδα, στη Σερβία και στη Βουλγαρία με τις προτροπές του ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης που κυριαρχούσε στην Κομμουνιστική Διεθνή, πήρε το σύνθημα για την αυτοδιάθεση βαλκανικών χωρών, με την υποδειγματική δημιουργία της μακεδονικής «χώρας» στις οποίες κατοικούσαν διαφορετικές εθνότητες και θρησκείες. Στόχος ήταν το διαχρονικό σχέδιο της Ρωσίας για την επέκτασή της στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο θάλασσα και η αποδυνάμωση των άλλων ηγεμονικών δυνάμεων, για την προώθηση όμως, αυτή φορά, της προλεταριακής επανάστασης. Αδύναμο, το βαλκανικό κομμουνιστικό κίνημα και με σοβαρές αντιφάσεις στο εσωτερικό του (ακόμα και για τα ποσοστά των εθνών που συγκατοικούσαν σε αμφισβητούμενες περιοχές), μπροστά στην ιμπεριαλιστική επιρροή και στις εθνικές οξύνσεις κατεστάλη και υποχώρησε.
4)Η τέταρτη περίοδος που τέθηκε το βαλκανικό ζήτημα ήταν η περίοδος της αντίστασης στις δυνάμεις του άξονα, αντίσταση που ωστόσο είχε κάθετη, ιεραρχική οργάνωση και διαιρούνταν από χωριστικές εθνικές τάσεις και με διεκδικήσεις στη χώρα της άλλης. Όμως, κυρίως, ήταν υπό την ιερά σκέπη του Κρεμλίνου, το οποίο πρωταγωνίστησε στη μοιρασιά των ευρωπαϊκών λαών με το Λονδίνο αρχικά, αργότερα και με την Ουάσιγκτον στη συμφωνία της Γιάλτας. Η τύχη για τα Βαλκάνια που αντιστάθηκαν αλλά και για τα Βαλκάνια που συνεργάστηκαν με τις αρχές της κατοχής, κρίθηκαν αποτελεσματικά με στρατιωτικές επεμβάσεις Δύσης και της Ανατολής -με την ξεχωριστή παρουσία της Γιουγκοσλαβίας, η οποία προσάρτησε από την Αλβανία το Κόσσοβο, τη Βοσνία και το έδαφος της σημερινής πΓΔΜ που είχε στην κατοχή της η Βουλγαρία. Οι όποιες παρεμβάσεις και επεμβάσεις εκμεταλλεύτηκαν τις αντιφάσεις των αντιστασιακών κινημάτων και την αδυναμία συνεννόησης. Είτε προς τη μεριά της ΕΣΣΔ, είτε προς τη μεριά της Αγγλίας, τα βαλκανικά κινήματα αντίστασης παγιδεύτηκαν και τελικά διαιρέθηκαν, μη έχοντας άλλο πρότυπο πέραν του κράτους.
5)Τέλος, την τελευταία περίοδο, οι ελπίδες ότι η κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων της Βαλκανικής θα μπορούσε να επιφέρει κάποιες αλλαγές στη συνείδηση των λαών αποδείχθηκαν φενάκη, αφού ένας νέος πυρήνας εξουσίας αναδύθηκε από την παλιά ταυτισμένος με μια κομπογιαννίτικη λογική της ίασης δια μέσου της ένταξης στη Δύση, στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά. Από την άλλη εκφράστηκε μια νέα εθνική συνείδηση που καλλιεργήθηκε από τα προηγούμενα καθεστώτα στο όνομα της κοινής προλεταριακής μοίρας η οποία υποτίθεται ότι στόχευε την εξάλειψη των διαφορών. Το πιο σημαντικό ήταν ότι εξέλιπε η στοιχειώδης συνοχή, αφού τα αυταρχικά αυτά καθεστώτα είχαν διαλύσει με βία και τρομοκρατία κάθε δυνατότητα άλλης οργάνωσης για μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού με ενδογενή προσανατολισμό καθότι φυσικές δυνατότητες υπήρχαν, υπήρχαν οι προηγούμενες υποδομές όπως και η σχετική τεχνογνωσία. Η συνοχή αυτή είχε ήδη διαρραγεί από το προηγούμενο καθεστώς, το συλλογικό φαντασιακό υπερθεμάτιζε σε μια νέα συνθήκη ελευθερίας: ευμάρειας και καταναλωτισμού. Το κενό κάλυψε η μεταπολιτευτική ρεμούλα. Αποτέλεσμα; Εκατομμύρια βαλκάνιοι στο δρόμο της μετανάστευσης και της εγκατάλειψης των πατρίδων τους.
Έτσι, η πρόσφατη κρίση στην πΓΔΜ, οι εντάσεις στο Κόσοβο κάποιες πιθανές στη Βοσνία, δεν είναι κεραυνοί εν αιθρία. Τόσο η εποχή που διαδραματίζονται όσο και ο συγκεκριμένος εθνικός παράγοντας, ο αλβανικός, που ωθείται από την πλευρά της δυτικής συμμαχίας έχουν τον πυρήνα της προετοιμασίας τους από την ιστορική περίοδο κατακερματισμού των Βαλκανίων εδώ και περίπου 150 χρόνια. Εδώ και 30 περίπου χρόνια οι νέες διαμορφώσεις στα Βαλκάνια είναι αυτές που δείχνουν τον σχεδόν ίδιο κανόνα διαίρεσής τους: ενσωμάτωση στην οικονομία της αγοράς, στρατιωτική ένταξη στη δυτική συμμαχία, εμποροπαρασιτική άρχουσα τάξη, εθνικισμός, αλυτρωτισμοί.
Στη σημερινή συνθήκη ρευστότητας που φέρει χαρακτηριστικά του ιστορικού παρελθόντος, τα Βαλκάνια εντάσσονται σε μια ενιαία τυπολογία που αφορά τον ευρύτερο χώρο Βαλκάνια-Ελλάδα-Μέση Ανατολή:
-Πεδίο δράσης, διεκδίκησης, κατοχής, επιρροής, δημιουργίας διαδρόμου των ηγεμονικών δυνάμεων. Βαθμιαία ως ραγδαία, μετατοπίσεις, μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου λόγω του πολυπολικού συστήματος και της έναρξης μεγάλων πολιτικών-οικονομικών και κοινωνικών κρίσεων. Η ευρύτερη περιοχή είναι διάδρομος πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών επεκτάσεων είτε προς τη μεριά της Μ. Ανατολής είτε προς τη μεριά του Αιγαίου-ΝΑ Μεσογείου.
-Εφαρμογή του εθνικού κρατικού προτύπου (έδαφος, γλώσσα, λαός) με βάση και προοπτική την πολιτική, οικονομική, κοινωνική ανισότητα στο όνομα της λαϊκής κυριαρχίας, του πολιτισμού και της ευνομίας.
-Η συμμετοχή σε πολέμους αλλού είναι ιστορικά ένα «σχολείο»-πρότυπο για την πολιτική και στρατιωτική προετοιμασία κάθε εθνικού αγώνα. Άρα και πεδίο μεταφοράς κυρίαρχων προτύπων στην ιδιαίτερη πατρίδα.
-Ο πρωτεύων ρόλος της διασποράς, ως ρόλος εκμάθησης, τροφοδότησης και εμφύτευσης-στήριξης προτύπων διοίκησης.
-Διχασμός ανάμεσα σε απολυταρχικά και κοινοβουλευτικά πρότυπα διοίκησης-εναλλαγές καθεστώτων, πραξικοπήματα.
-Δημιουργία του μειονοτικού ζητήματος ως εφεδρεία για την περεταίρω αποσταθεροποίηση της επιβεβλημένης σταθερότητας.
-Διχασμός στην εθνική «αστική» τάξη ή άρχουσα τάξη. Η ίδια αποτελεί συνονθύλευμα κατάλοιπων της γαιοκτητικής, θρησκευτικής, εμπορομεσιτικής αριστοκρατίας (στην περίπτωση της Ελλάδας και η εφοπλιστική) η οποία ποτέ δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στο πρότυπο της κεντροδυτικής Ευρώπης. Περεταίρω τριτογενοποίηση των οικονομιών-βάθεμα των εξαρτήσεων, ιδιαίτερα μετά τη λήξη του ψυχρού πολέμου το 1990.
-Έντονος διχασμός έως και ένοπλη, εμφύλια σύγκρουση ως έκφραση της δημιουργίας δυο πόλων στο «εσωτερικό», με υποδαύλιση έως ανοιχτή υποστήριξη από το «εξωτερικό».
-Ιστορικές ταξικές συγκρούσεις ανάμεσα στους αγρότες, άκληρους, μικροϊδιοκτήτες και τους τσιφλικάδες-τιμαριούχους-γαιοκτήμονες. Ιστορική άνοδος του εργατικού κινήματος με διαχείριση από κομμουνιστικά, σοσιαλιστικά ή σοσιαλίζοντα με εθνικούς στόχους, κόμματα. Η φθορά τους, η μεταλλαγή τους και η αφομοίωσή τους από το πολιτικό σύστημα σε βαλκανικό χώρο είναι κοινή κυρίως μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου καθώς και η υπαγωγή τους με ηγεμονικές επιλογές.
-Σημαντική παρουσία της θρησκευτικής πίστης καθώς και των ιεραρχιών που την τυποποιούν προωθώντας μισαλλόδοξα πρότυπα. Σημαντικός παράγοντας είναι η ιστορική ταύτιση ή ο διχασμός έθνους-θρησκείας. Εμπόδιο σε νεωτερικές κοινωνικές αλλαγές.
-Ιστορικό αντιαποικιακών αγώνων σε ένα σύμπλεγμα με τους ανταγωνισμούς των διεθνών ηγεμονιών που ως αντιμαχόμενες αλληλοϋπονομεύονται, είτε ως ενωμένες καταστέλλουν τάσεις ανεξαρτησίας ή εθνικής ενσωμάτωσης.
-Αποτυχία ή ανεκπλήρωτη υπόσχεση της συμμαχίας με τον «εχθρό του εχθρού».
-Ανειλικρινείς επιδιώξεις συμμαχιών με διαψεύσεις επί αμφισβητούμενων περιοχών-νέες κατοχές με την υποστήριξη της ηγεμονίας.
-Επέκταση του νεοφιλελεύθερου ιδεώδους, ειδικά μετά τη δεκαετία του ’90, παγίωση των χαρακτηριστικών του, λειτουργία του ως προτύπου για τον κοινωνικό και οικονομικό εκσυγχρονισμό, δηλαδή εκρίζωση κάθε έννοιας «κοινού», άρα και αποτροπή για τον εκσυγχρονισμό της κληρονομημένης παράδοσης.
-Δημιουργία οικολογικού προβλήματος που είναι συνέπεια ηγεμονικών επιλογών για την άντληση και εκμετάλλευση της ενέργειας, για την χωρίς όρους βιομηχανική ανάπτυξη-εξόρυξη, για την δημιουργία ζωνών ανακύκλωσης τοξικών αποβλήτων.

Η σημερινή μας ευκαιρία
«…αλλά τα πάντα μπορούσαμε αν είχαμε ξεκινήσει διαφορετικά
έτσι όμως συνεχίζουμε στη οδό Βαλκανίων την ωραία
να μας κολλάει στην καρδιά μας και στη σόλα
όλο και περισσότερο διότι σπανίως πλένεται από τα στρώματα της ιστορίας όπως είπαμε…»

από το «Balkanskom ulicom», του Ιβάν Γκατζάνσκι
Τα σημερινά Βαλκάνια ή αλλιώς Βλακάνια (διότι η βλακεία είναι αυτή που θριαμβεύει), δεν είναι παρά ένα τεράστιο οικόπεδο που απειλείται διαρκώς με κατάτμηση για την περεταίρω διαχείρισή του και την οργάνωσή του ως αγοράς αλλά και δημιουργίας στρατιωτικού διαδρόμου για τα συμφέροντα της Δύσης προς την Ουκρανία και προς τη Μέση Ανατολή. Ειδικά τη σημερινή περίοδο το ενδιαφέρον για όσα συμβαίνουν δίπλα στην αυλή μας πρέπει να αυξηθεί, να δημιουργήσουμε επαφές, επικοινωνίες, συνεργασίες και γεγονότα για όσα απασχολούν την περιοχή. Οι αφορμές υπάρχουν και κοιμούνται όσο δεν ανησυχούμε για την τροπή που μπορεί να αποκτήσει η σημερινή κατάσταση που ρέπει προς αποσχιστικούς πολέμους σύμφωνα με τα δόγματα που εκπονούνται από τη σκοπιμότητα της επιτήρησης, όταν μάλιστα ο διεθνισμός έχει υποκατασταθεί από μια μονόπλευρη ματιά στο τι συμβαίνει σε κάθε χώρα. Ενδεικτικά αφορμές όπως:
η εργατική εξέγερση στη Βοσνία, οι δυναμικές διαδηλώσεις στη Σλοβενία, οι κινητοποιήσεις των αλβανών ενάντια στην καύση των χημικών της Συρίας, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις στην πΓΔΜ, οι απεργίες και οι ταξικές κινητοποιήσεις στη Σερβία, στην Κροατία, στην Τουρκία, στη Βουλγαρία, στο Μαυροβούνιο, οι οριζόντιες-αυθόρμητες κινητοποιήσεις πολιτών ενάντια στην τρέχουσα πολιτική όπως και το κίνημα εναντίον της ένταξη του Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ, οι αναπάντητες εθνικιστικές αλυτρωτικές προκλήσεις από χώρες των Βαλκανίων, οι στρατιωτικές και πολιτικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ, η επαμφοτερίζουσα και επικίνδυνη στάση της Ρωσίας, η προκλητική στρατηγική της Άγκυρας, η στρατολόγηση μελών για το ΙΚΙΛ στα Βαλκάνια που αλλοιώνει το χαρακτήρα του κοσμικού μουσουλμανισμού, οι οικονομικές επεμβάσεις του ΔΝΤ, της ΠΤ και της ΕΕ, ο εγκλωβισμός εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων, οι φυσικές καταστροφές όπως οι πλημμύρες μπροστά σε καταρρέουσες δομές, η πυρηνική απειλή από το Κοζλοντούι της Βουλγαρίας ή από το Ακουγιού της Τουρκίας, τα εργατικά ατυχήματα όπως στη Σόμα της Τουρκίας, οι εκατοντάδες αναπτυξιακές επενδύσεις τύπου Σκουριών σε όλα τα Βαλκάνια των ξένων επενδύσεων, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας, οι απειλές στην Κύπρο και στο Αιγαίο… Όλα τα γεγονότα που συνθέτουν το βαλκανικό ζήτημα απασχολούν την απελευθερωτική εναλλακτική του. Αλλά και η ιστορία, οι επιστήμες, η μουσική, ο κινηματογράφος, η λογοτεχνία και οι γιορτές, μπορούν να γίνουν οι γέφυρες των λαών. Για αυτό είναι σημαντικό το να συμβούν γεγονότα από τους βαλκάνιους αναρχικούς σε περιοχές που είτε αποτελούν επίσημα πολιτικά σύνορα, είτε περιοχές που μέλλονται να αποτελέσουν οικόπεδα της δυτικής αποσταθεροποίησης και του αλυτρωτισμού στις περιοχές μας. Ένα διεθνές αναρχικό παρατηρητήριο θα μπορούσε να είναι μια σημαντική δομή που θα τακτοποιεί συλλογικά τις επικοινωνίες και τις επαφές, θα προετοιμάζει τις αποστολές συντρόφων, τις συναντήσεις, τις κοινές αγωνιστικές κινητοποιήσεις, θα ενημερώνει το ευρύ κοινό για τα ζητήματα των γειτονιών μας στη Μεσόγειο, στα Βαλκάνια, στη Μαύρη Θάλασσα και στη Μέση Ανατολή, σε μια χώρα που το κίνημά της μπορεί να καταστεί αληθινός κόμβος αλληλεγγύης και σχεδιασμού ενός μέλλοντος ελευθεριακής συνεργασίας λαών, εθνών, θρησκειών. Οι μετανάστες μας, οι πρόσφυγές μας και οι μειονότητές μας μπορούν να γίνουν οι γέφυρες που ενώνουν τους λαούς. Ένα διαθρησκευτικό – διεθνικό – φιλοσοφικό κέντρο στην Αθήνα είναι πέρα για πέρα απαραίτητο απέναντι σε κόσμους που υψώνονται παράλληλα.
Σήμερα που στο Κουρδιστάν συντελείται μια πρωτόγνωρη ελευθεριακή επανάσταση, οφείλουμε να δημιουργήσουμε τις δομές όχι μόνο για ένα αντιπολεμικό κίνημα αλλά για να την αναδείξουμε ως παράδειγμα προς μίμηση για τρεις σοβαρούς λόγους: α)υπόδειγμα σταθεροποίησης στη Μέση Ανατολή, β)διεθνές παράδειγμα των κούρδων της Συρίας που αντί να ζητιανεύουν στη Δύση επιστρέφουν στη Ροζάβα για να πολεμήσουν γ)πρότυπο μιας νέας κοινωνικής οργάνωσης χωρίς κράτος που κάνει επίκαιρο το επαναστατικό ζήτημα. Η πρόσφατη δε, πολεμική επεκτατισμού της Τουρκίας στο κουρδικό Αφρίν και η επικείμενη στο ιρακινό Κουρδιστάν, είναι ένα πρώτης τάξης γεγονός για το υπαρκτό ή ανύπαρκτο αντιπολεμικό κίνημα καθώς βρίσκεται μπροστά σε έναν άνευ προηγουμένου κοινωνικό μετασχηματισμό στην κατεύθυνση της οριζόντιας οργάνωσης. Οι σύντροφοι που συμμετέχουν στις διεθνείς ταξιαρχίες, σε ένα δίκαιο πόλεμο επιβίωσης και αξιοπρέπειας το αποδεικνύουν.
Εδώ στα Βαλκάνια, οι πρόγονοί μας κι εμείς απ’ όλες τις χώρες της χερσονήσου, ζήσαμε το δράμα της ιστορίας των πολιτικών διαιρέσεων και των εθνικών πολέμων, ζήσαμε την ταπείνωση από τον καπιταλισμό και από τον κρατικό σοσιαλισμό, ζήσαμε την μετατροπή των κοινωνιών μας σε στρατιωτικά φυλάκια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ του συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ, ζήσαμε την ένταξή μας στη δυτική οικονομία της ΕΟΚ-ΕΕ και την αθλιότητα της ΚΟΜΕΚΟΝ, ζήσαμε την νέα ταξική επίθεση σε όλες τις χώρες για τη διαρκή ένταξή μας στην παγκοσμιοποιημένη αγορά που μετέτρεψαν τις χώρες μας σε αποικίες χρέους, ζήσαμε τις πολιτικές δικτατορίες και τις επεμβάσεις της ΕΕ, ζήσαμε τον καταστροφικό ρόλο των ανταγωνισμών στο να μεταβάλουν τη χερσόνησό μας σε αποικίες συμφερόντων, ζήσαμε καταστροφικούς πολέμους και εθνοκαθάρσεις, ζήσαμε επεμβάσεις από τη Δύση και την Ανατολή, ζήσαμε κάθε λογής αλυτρωτισμούς και εθνικισμούς από ηγετικές συμμορίες στις χώρες μας.
Είμαστε μπροστά σε μια νέα νομή των Βαλκανίων μας από τους διεθνείς οργανισμούς που αποσκοπούν στο να απομυζήσουν τον πλούτο μας, τον ιδρώτα και το αίμα μας, είμαστε μπροστά σε νέους πολέμους εθνικιστικούς και στη βίαιη αλλαγή συνόρων, είμαστε μπροστά στην απειλή του ασύμμετρου πολέμου των ισλαμοφασιστών, είμαστε μπροστά στην ανάπτυξη του φασισμού ως αντίδοτου στα δεινά της παγκοσμιοποίησης, είμαστε μπροστά στο νέο φάσμα φτώχειας, είμαστε μπροστά στο κύμα της προσφυγιάς από τη Μέση Ανατολή και από αλλού προς τις χώρες που είναι άμεσα υπεύθυνες για τους πολέμους.
Ακολουθώντας το παράδειγμα της επανάστασης στο Κουρδιστάν, εμείς οι βαλκάνιοι αναρχικοί οφείλουμε να απευθύνουμε έκκληση στα αδέρφια μας αλβανούς, σλάβους, έλληνες, τούρκους, τσιγγάνους, ρουμάνους, βούλγαρους αλλά και σε κάθε άλλη βαλκανική κοινότητα που ονομάζεται όπως το επιθυμεί, να κάνουμε έκκληση στ’ αδέρφια μας από κάθε θρησκεία ή φιλοσοφική πίστη: να χτίσουμε γέφυρες επικοινωνίας, ανταλλαγών, συνεννόησης. Να δημιουργήσουμε τα αυτόνομα συμβούλια που θα θέσουν σε πράξη τις δυνατότητες συνεργασίας των εθνικών και των θρησκευτικών κοινοτήτων στην κατεύθυνση του ριζοσπαστισμού και της οικουμενικότητας. Να αγωνιστούμε για την πολιτική-οικονομική και κοινωνική πρόταση ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, οικολογίας και ελευθερίας. Να χτίσουμε τα Βαλκάνια των περιφερειών, τα Βαλκάνια των λαών.

Η βαλκανική μας γέφυρα
Τα εθνικά ζητήματα στην περιοχή των Βαλκανίων είναι ζητήματα ταύτισης της εδαφικής επικράτειας με τον εθνικό παράγοντα στη δομή του κράτους. Η ύπαρξή τους αφορά στις ανολοκλήρωτες προσπάθειες με στόχο τη δημιουργία ή επέκταση ή άμυνα του εθνικού κράτους υπό την καθοδήγηση της κυρίαρχης τάξης και των διεθνών συμμαχιών της. Κάθε άλλη αντίληψη που αφορούσε τη συνεργασία των λαών και των εθνών για την απελευθέρωσή τους από τον Οθωμανικό ζυγό ακυρώθηκε από τις κεντρομόλες εθνικές δυνάμεις που αγνόησαν ή υπονόμευσαν μια τέτοια προοπτική και συνδέθηκαν με τις ηγεμονικές δυνάμεις της Δύσης και της Ανατολής όπως και με την Οθωμανική εξουσία δημιουργώντας σχέσεις στρατιωτικής, πολιτικής και οικονομικής εξάρτησης. Μονοεθνικές ή μονοθρησκευτικές συνεννοήσεις όπως ο πανσλαβισμός ή η ορθοδοξία ακυρώθηκαν εξαιτίας της κηδεμονίας τους από ηγεμόνες και πνευματικούς ηγέτες ή και από ανειλικρινείς προσπάθειες που υπερθεμάτιζαν ανισομερώς στις δικές τους. Τα εθνικά ζητήματα συνδέθηκαν με διεθνείς και εγχώριες πολιτικές σκοπιμότητες δημιουργώντας μια σειρά από αδιέξοδα τα οποία οδήγησαν σε πολέμους, επεκτατισμούς, φτώχεια, χρέη σε διεθνείς μηχανισμούς και αποικιοκρατικές δυνάμεις, πολιτικές και στρατιωτικές επεμβάσεις, επεκτάσεις του καπιταλιστικού προτύπου κι ενός ανθρωπολογικού τύπου εγωκεντρικού και καταναλωτικού. Οι όποιες προσπάθειες συνεννόησης οι οποίες αντίφασκαν λόγω της παράλληλης αποδοχής της εθνικής αυτοδιάθεσης άρα και της ύπαρξης του εθνικού κράτους με τις προσπάθειες για ομοσπονδία όπως οι φαεινές ιδέες της κομμουνιστικής ομοσπονδίας των Βαλκανίων. Έτσι διαπερνώντας το κοινωνικό, το εθνικό ζήτημα ως ζήτημα που συνδέεται με την ελευθερία, τον πολιτισμό και την επιβίωση της εθνικής κοινότητας, διατηρεί συνθετικά την επικαιρότητά του μέχρι και σήμερα. Στόχος πρέπει να γίνει το ξεπέρασμά του μέσω της αναγνώρισης της σημασίας του. Τόσο το κράτος όσο και ο καπιταλισμός ως συναντίληψη της ιεραρχίας στη ζωή στο βάθος επικρατεί διαμέσου της επίκλησης των εθνικών και των θρησκευτικών ζητημάτων. Οι εθνικές όσο και οι θρησκευτικές ταυτότητες είναι απόλυτα αναγκαίο να μετασχηματίζονται προς την οικουμενικότητα και το ριζοσπαστισμό.
Σήμερα η αποδυνάμωση της ισορροπίας των ηγετικών δυνάμεων, η δημιουργία και ισχυροποίηση άλλων δυνάμεων που μπαίνουν δυναμικά στο γεωπολιτικό παιχνίδι δίπλα στον ισλαμοφασιστικό και τον ακροδεξιό παράγοντα έχει αποφασιστικά εγείρει όλους τους διαχρονικούς εθνικούς ανταγωνισμούς. Στα Βαλκάνια η κατάσταση γίνεται όλο και πιο τραγική. Ο αναθεωρητισμός των συνόρων και η αποσταθεροποίηση που επιβάλλεται τόσο από τα εθνικά κέντρα όσο και από τις ηγεμονικές δυνάμεις με πρότυπο το Γιουγκοσλαβικό αποβλέπει στην ενίσχυση των «μεγάλων ιδεών», εθνικών και θρησκευτικών, ως όχημα για το διαρκή κατακερματισμό των κρατικών οντοτήτων με στόχο την κατάκτηση εδαφών, ανθρώπων και υποδομών. Ο κατακερματισμός αυτός υποκινείται από τις ηγεμονικές δυνάμεις της Δύσης και της Ανατολής για την περεταίρω στρατιωτική, πολιτική και οικονομική τους επέκταση και ωφελεί αυτές. Απέναντι σε αυτό το τραγικό φαινόμενο που συνοδεύει την οικονομική αποικιοποίηση από διεθνή κέντρα βρίσκεται η τάση τήρησης της διεθνούς νομιμότητας και σταθερότητας που βασίζεται στο σύγχρονο κράτος άρα και στο αδιέξοδο του κατατεμαχισμού των λαών αφού στο πλαίσιο της ξεχωριστής τους διασφάλισης παίζουν εν τέλει το παιχνίδι της αποσταθεροποίησης. Τα κινήματα βάσης, είναι τα μόνα που μπορούν να ανατρέψουν την υπάρχουσα δομή υπερασπιζόμενα τη σταθερότητα στην περιοχή, αυτήν που προσφέρει ένα ριζοσπαστικό οικουμενικό όραμα στην πράξη, ανασυνθέτοντας τις πρώτες ύλες ενός επαναστατικού κοινωνικού μετασχηματισμού.
Αποφασιστικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή που περιβάλει τις χώρες μας, για αυτήν την υπέρβαση, θα παίξει η αναγνώριση των εθνικών-θρησκευτικών ζητημάτων ως ιστορικά ζητήματα διευθέτησης από πλευράς των αποικιοκρατικών κέντρων, των ιθυνουσών εγχώριων τάξεων με στόχο τη μετατροπή τους σε πεδία συνεργασίας των λαών για την ανατροπή του κράτους και του καπιταλισμού. Αυτό δεν μπορεί παρά να συμβεί από διεθνιστές που θα επιδιώξουν στον ελλαδικό χώρο να συγκροτήσουν συμβούλια για όλα τα εθνικά ζητήματα που ταλανίζουν εδώ και δυο αιώνες τα Βαλκάνια. Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, οι εθνικές-θρησκευτικές μειονότητες, οι ντόπιοι των κινημάτων βάσης οφείλουν να θέσουν τις γέφυρες στις σημερινές αγεφύρωτες διαφορές. Σε κάθε εθνικό-θρησκευτικό ανταγωνισμό οφείλουμε να στήσουμε τη γέφυρα συνεργασίας. Κι αυτή η γέφυρα θα χτιστεί με τις αντιαποικιακές, διαπολιτισμικές, εξισωτικές, δημοκρατικές, παραγωγικές και οικολογικές προϋποθέσεις.
Αν θεωρήσουμε ως αφετηρία δράσης τον ελλαδικό-ελληνικό χώρο οφείλουμε να αναγνωρίσουμε όλους τους ανταγωνισμούς στην ολότητά τους και να αντιμετωπίσουμε τα εθνικά ζητήματα σε κάθε περιοχή όπου αυτά εξελίσσονται ως ανταγωνισμοί. Η Ήπειρος και το Ιόνιο πέλαγος, η Μακεδονία, η Θράκη, το Αιγαίο και η Κύπρος, οι όπου χώρας μετανάστες, πρόσφυγες, μειονότητες, είναι οι περιοχές και οι ανθρώπινες δυνάμεις όπου οι ανταγωνισμοί μπορούν να μετατραπούν σε μορφές αυτοδιεύθυνσης προβάλλοντας το διεθνισμό όχι μόνο ως σύνθημα αλλά ως έμπρακτο βίο. Είναι ένας επίπονος και επίμονος αγώνας, μια δύσκολη και σύνθετη διαδρομή που θα θέσει στην πράξη τους θεσμούς των διεθνικών-διαθρησκευτικών δημοκρατικών συμβουλίων στην ομοσπονδιακή και συνομοσπονδιακή τους προοπτική για όλα τα ζητήματα που αφορούν την ιστορία, την οικονομία, την πολιτική και τις κοινωνικές σχέσεις. Για αυτόν τον αγώνα, ο ελλαδικός χώρος, είναι γεωγραφικά αλλά και ιστορικά ιδανικός για έναν τέτοιο σημαντικό μετασχηματισμό. Ας ανασκουμπωθούμε λοιπόν.

Comments

Newswire

Mon 28 May 2018

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire