User login

Navigation

Global IMC Network

Στο ηφαίστειο του Αίμου πριν την επόμενη έκρηξη (Γ μέρος)

Προδημοσίευση αποσπασμάτων μπροσούρας για τα Βαλκάνια: Στο Ηφαίστειο του Αίμου πριν την επόμενη έκρηξη

Το κείμενο της μπροσούρας, σε μια εποχή που η ρευστότητα είναι ο μοναδικός κανόνας για την ευρύτερη περιοχή, ήταν βάση για μια από τις εισηγήσεις σε εκδήλωση για τα Βαλκάνια, στη διεθνή διοργάνωση αναρχικών συλλογικοτήτων με την ονομασία «3 γέφυρες», το φθινόπωρο του 2015. Οι αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν, οι προσθήκες και οι διορθώσεις δεν άγγιξαν καθόλου τον πυρήνα του σκεπτικού που αναπτύχθηκε ενοχλητικά στην εκδήλωση.

Το προσφυγικό δράμα
«Μέχρι τώρα σχεδόν τους φυλακίζουμε στα κέντρα υποδοχής. Τι αποτέλεσμα περιμένουμε να έχουμε; Τροφοδοτούμε διαμάχες και βανδαλισμούς… Τα επόμενα 20 χρόνια χρειαζόμαστε πολύ περισσότερο εργατικό δυναμικό από αυτό που μπορεί να παράξει η χώρα»
Ίνγκο Κράμερ, πρόεδρος του γερμανικού συνδέσμου εργοδοτών
Το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα είναι συνέπεια των πολέμων, των οικονομικών καταστροφών που προκάλεσε η αποικιοκρατία διαχρονικά όπως και της ανθρωπολογικής καταστροφής ως επιβολής ενός κυρίαρχου πολιτισμικού προτύπου μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα αποικιακά συστήματα εκπαίδευσης, η διασπορά ενός δήθεν ανώτερου τρόπου ζωής από τις νέες γραφειοκρατίες, μετά την ανασύνταξη της διεθνούς αγοράς που κατέστησε ένα μεγάλο ποσοστό των πρώην αποικιών ως «περισσεύοντα» πληθυσμό, εκτίναξε το πρόβλημα σε μείζον. Παράλληλα με αυτό το πλαίσιο, η οικολογική κρίση από τα καπιταλιστικά μοντέλα ανάπτυξης της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής, ήδη έχει προκαλέσει πολύ σοβαρά φαινόμενα εσωτερικής μετανάστευσης-αστικοποίησης ως ένα πρώτο βήμα και μέλλεται να δημιουργήσει την οικολογική προσφυγιά εκατομμυρίων ανθρώπων που αδυνατούν να ζήσουν στις χώρες τους. Εξ’ άλλου οι συνέπειες των κλιματικών αλλαγών θίγουν ήδη τις πιο φτωχές χώρες-δεξαμενές μετανάστευσης. Συνεπώς το προσφυγικό είναι αδύνατον να διαχωριστεί πέρα από συγκυρίες από το μεταναστευτικό ζήτημα καθότι τόσο οι ιδεολογικές αναφορές όσο και οι συνθήκες απόλυτης ένδειας συνιστούν ένα άλλο εξ αντανακλάσεως πόλεμο.
Η πλήρης ικανοποίηση τμήματος της διεθνούς ελίτ και κυρίως των ΗΠΑ και της Δυτικής-Κεντρικής Ευρώπης οι οποίες απεργάζονται σχέδια μετακίνησης πληθυσμών συνάντησε αυτήν την ανθρωπολογική και ανθρωπιστική καταστροφή επιβάλλοντας στο διεθνή χώρο μια απαράβατη συνθήκη στο όνομα των ανθρωπιστικών διακηρύξεων. Ο «ανθρωπισμός» αυτός, τμήμα του κοινωνικού φιλελευθερισμού βασίζεται στις διατάξεις περί δικαιωμάτων και ολοκληρώνεται με τον οικονομικό φιλελευθερισμό για την φτηνή αγορά εργασίας. Χαρακτηριστικές, ως παραδείγματα, είναι οι διεθνείς δράσεις των ιδρυμάτων τύπου Σόρος ή οι εκδηλώσεις καλής θέλησης από την από πλευρά της γερμανικής ελίτ για ανανέωση της αγοράς εργασίας σε μια εποχή που η αποδόμηση των επαναστατικών κινημάτων συνάντησε τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας είναι η ιδεολογική σύγκλιση του κοινωνικού φιλελευθερισμού μέσω του οποίου εκφράζονται οι διεθνείς φιλελεύθερες ελίτ, με τα φιλομεταναστευτικά-φιλοπροσφυγικά κινήματα απότοκα αυτής της διεργασίας αποδόμησης. Τα τελευταία είτε επιδιώκοντας να «διευρύνουν» το ταξικό πεδίο αγώνα, είτε ενεργώντας από ανθρωπισμό, είτε ανταγωνιστικά προς την άκρα δεξιά και τις «παλιές» ταυτοτικές αναφορές, έχουν μετατραπεί σε έναν ιδεολογικό μοχλό για τη διεθνή επέκταση του φιλελευθέρου μοντέλου. Οι ιδεολογικές αναφορές των φιλελευθέρων οι οποίες διανθίζονται με λόγια παρηγοριάς στα διεθνή φόρα προσκρούει στη στυγνή πραγματικότητα της διαχείρισης του περισσεύοντα πληθυσμού ως μονόδρομου. Κι αυτή είναι η αντίφαση: ενώ μονοπωλούν στις ανθρωπιστικές προθέσεις στην κυριολεξία στριμώχνουν ολοένα και περισσότερους ανθρώπους σε ζώνες ελέγχου καταδικάζοντάς τους σε φυλακή και σε θάνατο.
Το προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα έγινε το μείζον ζήτημα στην Ευρώπη. Η ραγδαία υποβάθμιση της ζωής στις ζώνες κατοικίας των νόμιμων μεταναστών και των επόμενων γενεών οι οποίες προέρχονται από τη μεταπολεμική περίοδο, η ταυτόχρονη υποβάθμιση του ντόπιου στοιχείου από τις αλλεπάλληλες κρίσεις στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα έδειξε και τα όρια του περίφημου πολυπολιτισμικού μοντέλου. Επιπρόσθετα, η ανάδειξη «δικαιωμάτων» για σύμβολα καταπίεσης στο πλαίσιο του σεβασμού της ετερότητας έφερε τα αντίθετα από τα προσδοκόμενα αποτελέσματα: την αναζήτηση της ισλαμικής συνοχής και την προστασία των ευρωπαϊκών αξιών από τους φασίστες και την άκρα δεξιά. Η θέση της αριστεράς καθώς και του ελευθεριακού κινήματος ενσωματώθηκε οιονεί σε αυτήν την αποτυχημένη στρατηγική της ευρωπαϊκής ελίτ. Ομολογουμένως, η θρησκεία είτε ως πολιτιστικός παράγοντας κληρονομιάς είτε –αντίθετα- ως πόλος έλξης για τον πόλεμο των πολιτισμών παίζει τον καθοριστικό ρόλο. Ο χριστιανισμός ως ο εκσυγχρονισμένος ιδεολογικός πυρήνας της εκκοσμικευμένης Ευρώπης και ο ισλαμισμός ως πολυδιάστατος παράγοντας επιστροφής στον ιερό πόλεμο είναι οι δυο βασικοί πόλοι των οποίων οι αποστάσεις επιφέρουν ένα πόλεμο που ήδη έχει ξεκινήσει.
Το προσφυγικό αποδείχθηκε στην πορεία του, ότι είναι, ένα ζήτημα που τέμνει όλα όσα φέρουν τη σφραγίδα του κοινωνικού ζητήματος. Κυρίως στην Ελλάδα που ούτως ή άλλως ήταν η χώρα με το μεγαλύτερο αριθμό αφίξεων σε πρόσφυγες και μετανάστες εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία –μια εικοσιπενταετία μετά τη βαλκανική αποδιάρθρωση- δοκιμάστηκαν πρώτα απ’ όλα τα ηθικά αντανακλαστικά της κοινωνίας μας. Ειδικά στο 2015 σε μια εποχή που οι πειραματισμοί «δημιουργικής ασάφειας» με τους δανειστές ξεκίνησαν ένα εκ νέου μεγάλο κύμα καταστροφής της οικονομίας, οι πρόσφυγες βρέθηκαν να είναι ένα υποκείμενο προστασίας και θαλπωρής: από τις γιαγιάδες της Λέσβου μέχρι τους εράνους στις γειτονιές των πόλεων. Η υποβάθμιση του τουριστικού «προϊόντος» παρ’ όλο που δημιούργησε σοβαρούς τριγμούς στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου δεν έφτασε σε μαζικές εκδηλώσεις μίσους όπως αυτές που εκφράστηκαν στη Βουλγαρία ή στην Ουγγαρία. Το ευρύ δίκτυο υποστήριξης που αναπτύχθηκε από χιλιάδες ανθρώπους στην Ελλάδα, από τις αναρχικές καταλήψεις μέχρι τα δημοτικά σχολεία έκανε τις όποιες φασίζουσες ή φασιστικές αντιδράσεις να είναι μεμονωμένες και οικουμενικά επιλήψιμες.
Τα Βαλκάνια ήταν ένα αναγκαίο πέρασμα για τον προορισμό των προσφύγων, προορισμός βασισμένος σε οικουμενικές διακηρύξεις για τον ανθρωπισμό και για την αλληλεγγύη στην Ευρώπη. Ένα τραγικό-«μαύρο» ανέκδοτο στο μέλλον θα αναφέρεται στο απίθανο γεγονός που οι πρόσφυγες θα κουβαλούσαν μαζί τους φυσικό αέριο, τα σύνορα μέχρι την Κεντρική Ευρώπη θα άνοιγαν και στην πράξη θα λειτουργούσε ο ακυρωμένος ρωσικός αγωγός, tourkish stream. Πράγματι, οι πρόσφυγες ακολούθησαν έστω και με εναλλακτικές, την πορεία του προγραμματισμένου διαδρόμου Τουρκίας-Ελλάδας-πΓΔΜ-Σερβίας-Ουγγαρίας για το φυσικό αέριο. Ένας ανυπολόγιστος αριθμός κάποιων εκατοντάδων χιλιάδων σύρων προσφύγων, ασιατών και αφρικανών, περίμεναν και περιμένουν καθημερινά στα παράλια της Τουρκίας με άμεσο προορισμό την Ελλάδα και τελικό προορισμό την ανεπτυγμένη Δύση. Οι άνθρωποι που κατάφεραν να εκποιήσουν τις περιουσίες τους σε ένα στημένο δίκτυο δουλεμπόρων-οργάνων της τάξης και ανθρώπων της μαφίας, οι οποίοι έχουν ήδη δημιουργήσει ένα ανατριχιαστικό πρωτογενές πλεόνασμα αυτήν την εποχή στη Συρία, στην Τουρκία ή στην Κεντρική Ασία και στην Αφρική, βρέθηκαν μπροστά σε νέα τείχη χτισμένα με τα θρύμματα των διεθνών διακηρύξεων για το άσυλο. Έτσι η ΕΕ που εκπονούσε λύσεις βασισμένες στις συμφωνίες «Δουβλίνο» είτε για απορροφήσεις μικρού αριθμού προσφύγων-με εξαίρεση τη Γερμανία η οποία στοχεύει στην απορρόφηση πολλών για την υποδούλωσή τους στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες καθώς και στη χρήση ενός τμήματος ως εξειδικευμένου προσωπικού- βρέθηκε διχασμένη ανάμεσα σε αυτές που δέχονταν το «πρόβλημα» κι αυτές που δεν συζητούσαν στο «να το μοιραστούν». Η «διαχείριση» του «προβλήματος» πήρε απέκτησε διαστάσεις ενός μαθηματικού προβλήματος που μέσα του κρυβόντουσαν εκατομμύρια ανθρώπινες, ζωές που χάθηκαν στις φριχτές διαδρομές, ζωές που επιβίωσαν με ένα μόνιμο τραύμα.
Μέσα σε αυτό το συγκλονιστικό σκηνικό με εμβληματικό γεγονός την πορεία προσφύγων που υπέστειλαν την εθνική τους σημαία προς χάρη της ευρωπαϊκής αστερόεσσας, με τις χαρακτηριστικές σελφ αγκαλιά με την Αγγέλα Μέρκελ, η ΕΕ μετά τις υποθέσεις διευθέτησης των χρεών από το σκληρό πυρήνα, μέσα σε ένα τέλμα ανταγωνισμού κλονίστηκε. Ύστερα από μια σειρά δηλώσεων «τακτοποίησης» με αστεία νούμερα «διανομής» του «προβλήματος» με ανατριχιαστικές ποσοστώσεις, δίπλα σε μια Ευρώπη που παραδιδόταν στο έλεος των επιθέσεων του ΙΚΙΛ σε περιοχές σύμβολα της ανοιχτής ή ανεκτικής κοινωνίας, ξεκίνησαν οι πρώτες ανατινάξεις για την κατάρρευσής της. Η συμφωνία της με την Τουρκία που προέβλεπε γενναία χρηματοδότηση της τελευταίας για τους πρόσφυγες έφερε και μια προσωρινή αναστολή αυτής της εξέλιξης που περίπου λειτουργούσε ως τουρκικό χτύπημα στην Ευρώπη μέσω μιας ευάλωτης Ελλάδας. Έτσι, από τα «ανοιχτά σύνορα» του Αλέξη και την ηλιοθεραπεία στην Ομόνοια της Τασίας, απέναντι σε μια άλλου είδους γεωπολιτική απειλή εκ μέρους της Τουρκίας φτάσαμε στον βαλκανικό κανόνα: ο στόλος του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο να παίζει το ρόλο του φράγματος στους πρόσφυγες, το ΝΑΤΟ να έχει στήσει ένα πλωτό προγεφύρωμα για τη Μέση Ανατολή, το ΝΑΤΟ ως οχυρό από τις απειλές της Τουρκίας. Βάθεμα της εξάρτησης. Όμως πριν κλείσουν τα σύνορα ήδη είχε τοποθετηθεί φράγμα στον Έβρο, ξεκίνησε ένα μεγάλο σε μήκος τείχος στη Βουλγαρία, οι ιταλοί καραμπινιέροι φύλαγαν τα σύνορα της Αλβανίας μετά τον 2ο ΠΠ, η πΓΔΜ άφηνε πρόσφυγες με το σταγονόμετρο και στην Ουγγαρία μετά από κηρύγματα μίσους, το δόγμα του φασιστάκου Ορμπάν γινόταν ήδη δημοφιλές στους κύκλους της Ευρώπης κουρελιάζοντας για μια ακόμα φορά το οικουμενικό χριστιανικό ιδεώδες: «θέλουμε μόνο χριστιανούς». Μετά το κλείσιμο των συνόρων για τους πρόσφυγες-μετανάστες στα βόρεια σύνορα της χώρας (Βουλγαρία, ΠΓΔΜ, Αλβανία) και τις συναντήσεις τύπου Βίσεγκραντ, μετά την οχύρωσή τους με στρατό και νέα φράγματα, η Ελλάδα έχει απομείνει ο ουραγός των εξελίξεων απέναντι και στις νέες ανατροπές που τείνουν να συμβούν στο προσφυγικό-μεταναστευτικό ζήτημα. Οι πρόσφυγες και οι ντόπιοι, θύματα μιας ενιαίας πολιτικής εντολών και αποδοχής τους από τις διεθνείς ελίτ και την ντόπια κυβερνητική ομάδα, μέσα σε έναν αγώνα για την καθημερινή επιβίωση απεμπολούν κάθε έννοια ελπίδαςγια το μέλλον που αφορά για τη «μετακίνηση πληθυσμών» δηλαδή για την τύχη δεκάδων χιλιάδων εγκλωβισμένων στα Βαλκάνια όπως και εκατοντάδων χιλιάδων στην Τουρκία και στη Βόρεια Αφρική.
Το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα είναι για την Τουρκία, ειδικά προς την Ελλάδα και γενικά ως χώρα-πύλη της ΕΕ, ένας μοχλός πίεσης για τα ελληνοτουρκικά ζητήματα. Η αποσταθεροποίηση στο Αιγαίο και στη Θράκη είναι ένα πρώτης τάξεως γεωπολιτικό όπλο της Τουρκίας με βάση τις πάγιες διεκδικήσεις της καθώς και στο ζήτημα της οριστικής διχοτόμησης στην Κύπρο (Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία) μετά την οικονομική και πολιτική αποδυνάμωση της Ελλάδας. Η Ελλάδα ως η έσχατη πύλη της Ευρώπης που γειτνιάζει με την Τουρκία, χώρα δουλέμπορο, αποτελεί τον κατ’ εξοχήν χώρο διάβασης προσφύγων-μεταναστών που έχουν στόχο τη μετάβαση στις χώρες της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης. Οι συμφωνίες Δουβλίνο Ι και ΙΙ οι οποίες σταμάτησαν να εφαρμόζονται είχαν ήδη κατατάξει την Ελλάδα ως χώρο υποδοχής, παραμονής και προώθησης μεταναστών και προσφύγων. Η συνέχεια και μετά την πολιτική των «ανοιχτών συνόρων» το 2015 ως μοχλού πίεσης για την ελάφρυνση του χρέους από πλευράς κυβέρνησης αλλά και ως επίδοσης διαπιστευτηρίων προς το ντόπιο κίνημα, επιδείνωσε την κατάσταση τόσο για τους μετανάστες-πρόσφυγες όσο και για τους ντόπιους, ειδικά στις περιοχές των συνόρων που καθιερώθηκαν ως διάβαση πριν τη μετάβαση. Τα Βαλκάνια και ιδιαίτερα η Ελλάδα, που λειτούργησαν ως ένα ανατριχιαστικό φίλτρο για την προώθηση «υψηλών προδιαγραφών» προσφύγων προς την κεντρική Ευρώπη και την παραμονή σε αυτά, προσφύγων και μεταναστών «χαμηλής υποστάθμης» όπως υπονοούν με τον «αντιρατσιστικό» τους ρατσισμό οι ευρωπαίοι ιθύνοντες, έκαναν τη διαφορά. Επίσης σε χώρες της ΕΕ καταργήθηκαν διατάξεις του κοινωνικού κράτους που αφορούν παροχές και φτάνουν σε απάνθρωπες κανονιστικές διατάξεις όπως στη Μ. Βρετανία που ποινικοποιείται η «παράνομη» εργασία και διαμονή ή σε άλλες προοδευτικές χώρες που δέσμευαν τα κομποδέματα των προσφύγων. Η ελλαδική αναισχυντία έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν δια στόματος υφυπουργού Εξωτερικών Μαρδά ακούστηκε πως «εάν υπάρχουν κάποιοι εξ’ αυτών που έχουν τη δυνατότητα να επενδύσουν στη χώρα από 250.000 ευρώ θα έχουν ευνοϊκή μεταχείριση παραμονής».
Έτσι μετά τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας κι αφού στην ατζέντα της ΝΑ Ευρώπης όπως συνηθίζουν να ονομάζουν τα Βαλκάνια εγγράφηκε και το προσφυγικό, οι ΜΚΟ, η νέας κοπής οικονομία της ανατριχιαστικής διαχείρισης ψυχών επισκίασε κάθε έννοια αλληλεγγύης των δικτύων υποστήριξης. Με γενναίες χρηματοδοτήσεις δημιουργήθηκε μια τεράστια γραφειοκρατία με χιλιάδες θέσεις υπαλλήλων, λίγων αφειδώς καλοπληρωμένων και πολλών σε επίπεδο καταστρώματος, ιδρύθηκαν ανοιχτές δομές και στρατόπεδα συγκέντρωσης για την προληπτική φυλάκιση, για την καταγραφή και την αργή προώθηση προς τις χώρες της Ευρώπης ή για την επαναπροώθηση προς την Τουρκία. Οι πρόσφυγες-μετανάστες έγιναν το κατ’ εξοχήν επιδοτούμενο υποκείμενο μιας τεράστιας κοινωνικής μηχανής που επιβάλει ο ξένος παράγοντας στην χώρα, για τον πολυπολιτισμικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας με απρόσμενες διαστάσεις εσωτερικής ρήξης και σύγκρουσης ενώ τεράστια ποσά δαπανώνται στην κατεύθυνση αυτή με μέσο όρο 15.000 ευρώ ετησίως κατά κεφαλήν, όπως διαβάζουμε. Η νέα διαχείριση παίζει έναν πιλοτικό ρόλο, για την μεταβολή της Ελλάδας σε χώρα διάβασης (τράνζιτ) καθώς οι δομές που θα στηθούν, θα είναι και εκείνες που θα φιλοξενούν σε μόνιμη βάση τους νεοεισερχόμενους. Η Ελλάδα πιθανόν να μεταβάλλεται σε εσχάρα επιλογών, δηλαδή ένα κοινωνικό εργοστάσιο διαλογής εργατικού δυναμικού για της χώρες της Δύσης, με τίμημα την αποδιάρθρωση της δικής της κοινωνίας.
Και στην Ελλάδα, όπως και διεθνώς, το κίνημα στο πλαίσιο της αντιφασιστικής δράσης εκμηδένισε τις διεθνείς αιτίες για την προσφυγιά-μετανάστευση μεταθέτοντας τις ευθύνες στο ντόπιο στοιχείο το οποίο έκρινε ως οιονεί ρατσιστικό. Παράλληλα προσπέρασε τις συνέπειες αυτής μετανάστευσης για τους ντόπιους και εξύψωσε το υποκείμενο πρόσφυγας-μετανάστης αντίστοιχα με τους ρόλους που εξυπηρετεί η κατασκευή φαντασιακών κοινοτήτων: ταξικός σύμμαχος, εξεγερμένος προλετάριος, πολυπολιτισμική συμβίωση κλπ. Μέσα σε αυτήν την ανιδιοτελή δράση ενσωμάτωσε σταδιακά την εικόνα του άλλου αν όχι ως ιδανική αλλά τουλάχιστον αποδεκτή και ανεκτή παρ’ όλες τις πολύ σοβαρές αποκλίσεις που αυτή έχει από επαναστατικές κατακτήσεις στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Το ίδιο, μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου οι ιαχές της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης αντηχούσαν με όρους όπως «αποδοχή του διαφορετικού», «πολυπολιτισμική συμβίωση», «ανθρωπισμός», «φιλοξενία», «μετακίνηση πληθυσμών» κλπ., ταυτίστηκε με την κοινωνική της πλευρά. Αποδεχόμενο τη μετανάστευση-προσφυγιά ως ευλογία, ενσωμάτωσε το φαινόμενο ως φυσικό, αρνούμενο να αποδεχτεί τους πραγματικούς όρους κατασκευής του και τις εκρηκτικές διαστάσεις του. Όλη αυτήν την περίοδο από το τέλος του 2015 μέχρι και σήμερα δοκιμάστηκαν τα αντανακλαστικά του. Δυστυχώς όμως, το ιδεολογικό υλικό με το οποίο είχε δημιουργηθεί δεν άφηνε τα περιθώρια να αντέξει αυτή την τεράστια ευθύνη. Με βέλη στη θεωρητική φαρέτρα του την ανοχή στις -μεγάλες πια- πολιτισμικές διαφορές, την μονόπλευρη κριτική προς κάθε τι το ελληνικό –αν δεν έφτανε σε παροξυσμούς του τύπου «έλληνες είστε και φαίνεστε», με μια ακατέργαστη επιθυμία για «κοινούς ταξικούς αγώνες» ή «πολυφυλετικές εξεγέρσεις» βρέθηκε αντιμέτωπο με ένα μαζικό φαινόμενο με χιλιάδες ψυχές-στην κυριολεξία ανθρώπινα ράκη, τριχοτομημένα: α)με μια ζωή που άφησαν πίσω για πάντα(;) β)εγκλωβισμένοι ή φυλακισμένοι στην Ελλάδα και γ)ανεπιθύμητοι στις χώρες που επιθυμούν. Αφού ξεχάστηκαν οι όποιες λοιδορίες για τους «κακούς» έλληνες, μετά από τις προσπάθειες για «ταξικούς αγώνες», αφού απέτυχε κάθε ερασιτεχνισμός για αγώνες που περιφέραν σε κινητοποιήσεις μέχρι και σημαίες του FSA, το οριζόντιο κίνημα τελμάτωσε. Αφού κακήν κακώς και με τη συνδρομή του κράτους εκδιώχθηκε και ο τελευταίος φασιστικό θύλακας από τον Ελαιώνα για το χτίσιμο του τεμένους, περιορίστηκε σε λίγες κι ασυνεχείς προσπάθειες αγωνιστών προσφύγων, σε ελάχιστες καταλήψεις στέγης, σε υποστήριξη των προσπαθειών τους για την προώθησή τους στους προορισμούς τους, σε κάποιες κινήσεις αναχαίτισης φασιστικών δράσεων.
Τα πράγματα όμως πάνε από το κακό στο χειρότερο. Η ακούσια παραμονή 60-100.000 προσφύγων από τους οποίους λίγοι μπορούν να φύγουν και με αργές διαδικασίες, είναι από μόνη της μια ρευστή κατάσταση αν δεν προσθέσουμε: τις καθημερινές αφίξεις από την Τουρκία, το ζήτημα της εκρηκτικής συγκατοίκησης Σύρων με άλλης εθνικότητας μετανάστες ή πρόσφυγες και την παραμονή σε σχεδόν μόνιμους χώρους φύλαξης. Η ζωή στις ανοιχτές δομές κι ακόμα χειρότερα στα κλειστά στρατόπεδα συγκέντρωσης, με τον ιδρυματισμό κάτω από την κηδεμονία των ΜΚΟ να μετατρέπεται σε ένα μόνιμο σύνδρομο δίπλα στο τραύμα είναι τόσο φριχτά που λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν στα σοβαρά. Ένας διαψευσμένος-τραυματισμένος κόσμος είναι δικαιολογημένα μια εύφλεκτη ύλη όταν ταυτόχρονα και πιθανά εκπονηθούν σχέδια εκμετάλλευσής του στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες. Το θρησκευτικό ζήτημα θα είναι το κατ’ εξοχήν ζήτημα που θα παίξει ρόλο είτε στην ενσωμάτωση είτε στην εξ αντανακλάσεως ή συνειδητή γκετοποίηση των προσφύγων-μεταναστών. Ο σουνιτικός παράγοντας απομακρύνει κάθε έννοια ή δυνατότητα συμβίωσης τουλάχιστον με βάση το αποτυχημένο προηγούμενο της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης. Η επιδείνωση της ζωής τόσο για τους πρόσφυγες-μετανάστες όσο και για τους ντόπιους που έχουν δεχθεί απίστευτη επίθεση στην καθημερινότητα και ειδικά μετά το 2015 στρέφει την κατάσταση προς τη σύγκρουση. Η στροφή προς την υπεράσπιση των πολιτισμικών-κοσμικών αξιών που έχουν προκύψει από τη χριστιανική Ευρώπη τείνουν να μετατρέψουν την πιθανή συμβίωση σε κόκκινη γραμμή για ένα υποκείμενο που αναγκαστικά στρέφεται προς τις δικές του ισλαμικές αξίες. Ο απευκταίος πόλεμος των πολιτισμών είναι αναπόφευκτος ακόμα και για την Ελλάδα η οποία αν και μακριά μακριά από τα αρνητικά και μη δημοφιλή πρότυπα μιας αποικιοκρατίας, δέχεται μια σοβαρή επίθεση από τις διεθνείς ελίτ προκειμένου να μετατραπεί σε χώρο διάβασης ή παραμονής πληθυσμών με πολύ διαφορετική παράδοση. Σημαντικοί σταθμοί σε αυτόν τον πόλεμο δεν είναι παρά η μονιμοποίηση της παραμονής των μεταναστών-προσφύγων όπως και η δόμηση του ισλαμικού τεμένους στην Αθήνα.
Το γεγονός ότι δεν πρόκειται για μετανάστες αλλά κυρίως για πρόσφυγες που έχουν πολύ συγκεκριμένο προορισμό είναι ένα γεγονός που αναχαιτίζει την όποια προσπάθεια επικοινωνίας η οποία μπορεί να φτάσει μέχρι το σημείο μιας στοιχειώδους ανθρωπιστικής αλληλεγγύης για πρωταρχικές ανάγκες. Ακόμα και οι λίγοι σταθεροί κινηματικοί χώροι φιλοξενίας λειτουργούν ως προσωρινοί χώροι των προσφύγων. Η σκληρή πραγματικότητα όμως του κλεισίματος των συνόρων ωθεί αυτό το πλήθος να εδαφικοποιείται de facto κι ίσως de jure, χωρίς τη θέλησή του. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό αυτήν την αντιφατική εποχή να συγκεκριμενοποιηθούν αντιφατικά αιτήματα που θα καλύψουν τις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης όπως αυτά: του ανοίγματος των συνόρων αλλά και της δωρεάν αερομεταφοράς τους στις χώρες προορισμού οι οποίες ζητούν εργάτες, της αποζημίωσης για έργα υποδομής στις χώρες προέλευσης για τις μακρόχρονες αποικιοκρατικές εφαρμογές, της απεμπλοκής τους από στρατιωτικές επιχειρήσεις και της δωρεάν αερομεταφοράς για όσους επιθυμούν να επιστρέψουν. Από την άλλη να ετοιμαστούμε για τη σύσφιξη σχέσεων με το πλήθος των προσφύγων που θα εγκλωβιστεί αναγκαστικά στα σύνορα των Βαλκανίων, ίσως και από μια πιθανή κατάρρευση της συμφωνίας με την Τουρκία, για τα πολιτικά, εργασιακά και κοινωνικά του δικαιώματα και για τις ριζικές του ανάγκες και να αγωνιστούμε μαζί στη χώρα που θα ζήσουμε μαζί. Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού. Είμαστ’ όλοι ντόπιοι. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι σάρκα από τη σάρκα μας, είναι αίμα από το αίμα μας, είναι οι άνθρωποί μας. Ντόπιοι και ξένοι, είμαστε οι καταπιεσμένοι άνθρωποι που οφείλουμε να ενώσουμε τις κοινές μας ζωές, να έχουμε κοινή καθημερινότητα, σεβασμό στην ετερότητα που διευρύνει την ελευθερία, την συνεργασία, τη συνοχή.
Ο έλεγχος, η διεκδίκηση και η ανάληψη ευθύνης στο ζήτημα της προσφυγικής-μεταναστευτικής κρίσης, ο έλεγχος των ΜΚΟ και η δημιουργία τοπικών επιτροπών, ο έλεγχος των διοικητών και αρμοδίων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, η διεκδίκηση για τη βελτίωση των υπαρχόντων καταυλισμών-στρατοπέδων συγκέντρωσης, το αίτημα για ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας, ο διαμοιρασμός των προσφύγων σε γειτονιές μέσα στον οικιστικό ιστό, η παραγωγική-δημιουργική τους εργασία και κυρίως σε δομές της αλληλέγγυας οικονομίας που έχει αναπτυχθεί σήμερα, ο συντονισμένος εποικισμός της επαρχίας είναι απαραίτητοι και επείγοντες όροι για μια νέα συνοχή. Έτσι ο αποκλεισμός κάθε έννοιας θρησκευτικής ή εθνικής προπαγάνδας που προβάλει την καταπάτηση των κατακτήσεων ελευθερίας που προβάλει εθνικούς ή θρησκευτικούς ανταγωνισμούς είναι η απαραίτητη πράξη για τη δημιουργία μιας νέας συνοχής ύστερα από τις διαψεύσεις του παρελθόντος στην Ευρώπη και πιο ειδικά στα Βαλκάνια. Μια διεθνής επιδίωξη για μια όσο το δυνατόν δίκαιη διεθνή συμφωνία για την ασφαλή τους μετάβαση στους χώρους προορισμού των είναι ακόμα περισσότερο αυτό που θα μπορούσε να απαλύνει σε ένα βαθμό το τραύμα. Ακόμα, κι από μια πιο ουσιαστική πρόθεση χτισίματος πραγματικών σχέσεων, η δημιουργία διεθνικών και διαθρησκευτικών συμβουλίων ντόπιων και εθνικών κοινοτήτων μεταναστών-προσφύγων θα μπορούσε να οικοδομήσει όχι απλά ένα τείχος απέναντι στον ευρωπαϊκό τύπου φασισμό και στον ανατολικό ισλαμοφασισμό αλλά να οικοδομήσει μια άλλη ζωή εδώ και τώρα. Απέναντι στην ψήφιση του νόμου για την οικοδόμηση του ισλαμικού τεμένους στο Βοτανικό, ενάντια στους φασίστες που αβανταδόρικα εναντιώνονται, μη συναινώντας στη φιλελεύθερη ανοχή που δημιουργεί διαχωρισμούς, ένας κοινός μεσογειακός χώρος πολιτισμού, θρησκειών, τέχνης, φιλοσοφίας, οικολογίας θα μπορούσε να υποβοηθήσει σε μια νέα ώσμωση.
Έτσι μπορεί να αποκτήσουν μια σημασία οι καταγγελίες του αντιπολεμικού κινήματος προς αυτούς που προκαλούν τον πόλεμο, προς αυτούς που τον επιτρέπουν, προς αυτούς που απειλούν για πόλεμο, μετά κι από μια άνευ προηγουμένου μετανάστευση από τα Βαλκάνια, δίπλα στην ανάδειξη της κουρδικής αυτονομίας ως προτύπου κοινωνικής οργάνωσης και ασφάλειας στην περιοχή.

Comments

Newswire

Wed 25 April 2018

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire