User login

Navigation

Global IMC Network

Το Κεφάλαιο και τα σιελωνούθκια*

 
{Η φωτογραφία είναι από την προσωπική σελίδα της Efie Ioannou Vinall στο facebook}

Η εικόνα των νεογέννητων χελώνων που αναδύονται μέσα από την άμμο δίπλα από την μπουλντόζα προκάλεσε μία αλυσιδωτή αντίδραση μέσα τον Συν-Λόγο του Λαού. Τα αισθήματα οργής και αγανάκτησης πλημμύρισαν το διαδίκτυο και κυριάρχησαν στην καθημερινή κουβέντα. Τα σιελωνούθκια κατάφεραν αυτό που ούτε η πολιτική, ούτε η καθημερινή μαλακία που δέρνει την μπανανία δεν κατάφεραν. Ο Ονήσιλος αφού είδε κι απόειδε στέλνοντας μας μέλισσες αποφάσισε να στείλει σιελωνούθκια, …

Το Κεφάλαιο δεν κατανοεί την αντίδραση μας. Οι ντόπιοι σφογγοκωλάριοι του το ίδιο. Γι’ αυτούς έχει μεγαλύτερη σημασία το χρήμα και η αγοραπωλησία,ο "ποιοτικός τουρισμός". Οι χελώνες, μαζί με τις καταθέσεις του κόσμου ας κουρεύονται.

Το Κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Μόνον από παρτίδες καταλαβαίνει, έτσι δεν είναι δυνατόν να συλλάβει το μέγεθος της αναστάτωσης.

Το Κεφάλαιο δεν αισθάνεται, δεν έχει συνείδηση. Δεν μπορεί να κατανοήσει το πέρασμα από την εφηβεία στην νεότητα πολλών από εμάς και τα ξενύχτια κάτω από τον έναστρο ουρανό μέσα σε αυτοσχέδιες σκηνές ή τις σκηνές που μας χρέωσε το κράτος ως εθνοφρουρούς. Στην ίδια παραλία, ή στην δίπλα της ή στην παράδιπλα ως το ακρωτήρι. Πριν από τα ξενοδοχεία…

Το Κεφάλαιο δεν περπάτησε ποτέ τον Ακάμα. Μόνον με σκάφη αναψυχής και αυτοκίνητα σαφάρι τον επισκέπτεται. Δεν μπορεί να κατανοήσει ότι τα δύο μας πόδια είναι για να βαδίζουμε και όχι για να πατούμε το πατίδι του Porche Cayenne. Εντός εκτός και επί τα αυτά της άγριας φύσης του τόπου μας, ενός από τα ελάχιστα μέρη κοντά στη θάλασσα που έμεινε ανέγγικτο από την «ανάπτυξη» του. Έτσι δεν είναι δυνατό να γνωρίζει τι σημαίνει να περπατάς στην υπέροχη κυπριακή έρημο, ανάμεσα σε θάμνους και φίδια στην μέση του καλοκαιριού. Δεν έχει βιώσει εκείνην την σταγόνα που κυλά από το λαιμό στο στήθος και προκαλεί τόσον εκνευρισμό παρά το ότι είσαι ολόκληρος σούπα-λούμα. Γιατί σε ενοχλεί εκείνη η μία σταγόνα;

Το Κεφάλαιο δεν γνωρίζει πώς μυρίζει ο Ακάμας. Φορτωμένο αρώματα Gucci και Armani, δεν μπορεί να κατανοήσει πώς είναι να καπνίζεις ένα χαρμάνι στην μέση του πουθενά και να συνδέεσαι με την Γη και τον Ουρανό του τόπου σου, με χιλιάδες αγγέλους και αρχαγγέλους-αντάρτες ζωσμένους φυσεκλίκια, και όσους και όσες πέρασαν πριν από σένα να σου χαμογελούν. Στην μέση του πούποτε στην χώρα του Ποτέ.

Το Κεφάλαιο δεν έχει εμπειρίες. Νομίζει ότι μπορεί να τις αγοράσει. Νομίζει ότι χτίζοντας ξενοδοχεία πάνω στο κύμα μπορεί να βιώσει την γαλήνη και το δέος του απέραντου μπλε που ανοίγεται μπροστά του. Αγνοεί ότι το βίωμα δεν αγοράζεται. Επιλέγει να αγνοεί την έκσταση της βύθισης στην αρχέγονη θάλασσα μετά από πέντε χιλιόμετρα βάδισης. Δεν αντιλαμβάνεται ότι χωρίς εκείνα τα πέντε χιλιόμετρα βάδισης η εμπειρία είναι λειψή. Και το μοχίτο στο χέρι δεν μπορεί να αντικαταστήσει τις τελευταίες σταγόνες στο πλαστικό σου παγούρι που τις φυλάς σαν να είναι γραμμάρια χρυσού, διότι γνωρίζεις ότι κανένα γκαρσόνι δεν βρίσκεται σε ακτίνα δέκα χιλιομέτρων.

Το Κεφάλαιο δεν γνωρίζει ποια είναι η γεύση της σαρδέλας και του ψωμιού που αγόρασες δύο σελίνια από τον φούρνο στην Πόλη. Θυμάσαι την ένταση της γεύσης; Το άλας που γέμιζε κάθε θύλακα της γλώσσας σου χορταίνοντας σε με ηδονή, μετά την εξαντλητική πορεία με το σακίδιο με την σκηνή στην πλάτη; Το Κεφάλαιο προσπαθεί να την αναπαράξει σε μεγάλα πιάτα με μικρές μερίδες και πολύπλοκες γεύσεις, προπάντων ακριβές, ωσάν το επιπλέον χρήμα που θα ξοδέψει να μπορέσει με μαγικό τρόπο να βελτιώσει τη γεύση της σαρδέλας, αγνοώντας ότι εκείνη η γεύση είναι μοναδική και ανεπανάληπτη γιατί δημιουργείται από τα ύγρη – έκφραση της γιαγιάς που έκαμνεν χαλλούμια στην Γυαλιά – που τρέχουν που πάνω σου, από το μέτωπο στο στόμα και σμίγονται με την τσαρτέλλαν και το ψουμίν.

Το Κεφάλαιο δεν μιλά με τις χελώνες. Δεν ξενύχτησε ποτέ δίπλα σε μια φωλιά τον καιρό της γέννας, δεν έμεινε ποτέ σιωπηλό μπροστά στο θαύμα. Δεν σκίρτησε ποτέ με την ανάδυση των μικρών πλασμάτων από την άμμο και την κίνηση τους προς την θάλασσα. Δεν μπόρεσε ποτέ να συλλάβει το κλάμα που χύθηκε από τα μάτια αγνώστων ανάμεσα τους ανθρώπων μπροστά στο θαύμα της γέννησης και της αναγέννησης που εκπροσωπούν αυτά τα μικρά όντα. Ούτε και κολύμπησε ποτέ μαζί τους μέσα στο απέραντο μπλε χάνοντας τον Εαυτό του Δεόμενο και Παλλόμενο.  Το Κεφάλαιο τις φωτογράφισε, να τις κάνει αφίσα και έβγαλε selfie μαζί τους. Χαμήλωσε τη μουσική στο μπαρ, στο σκάφος, στο αυτοκίνητο αλλά δεν την έσβησε. Το Κεφάλαιο δεν αντέχει την ησυχία που αναδεικνύει την συναισθηματική και εσωτερική του κενότητα.

Το Κεφάλαιο δεν Ερωτεύεται. Παντρεύεται «αιμομικτικά» μόνον με το Κεφάλαιο. Έτσι δεν είναι δυνατό να καταλάβει πώς οι όρκοι που δώσαμε ανάμεσα μας – ακόμη και εκείνοι που δεν στάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου – δόθηκαν γνήσια και με ασίγαστο πάθος κάτω από το φως του φεγγαριού στις παραλίες δίπλα από τις χελώνες. Το Κεφάλαιο κάνει προγαμιαία συμβόλαια, παντρεύεται ηχορυπαίνοντας, κάμνει παιδιά, τα στέλνει στα σχολεία του, αναπαράγοντας το Σύστημαν του.  Νομίζει ότι μπορεί να αγοράσει την ευτυχία του και να σταθεί πάνω από το κλωθογύρισμα της Μοίρας. Νομίζει ότι μπορεί να στήσει τις σκηνές και τους φαλλούς του παντού, απλά επειδή μπορεί. Επειδή μπορεί να αγοράσει συνειδήσεις, να πληρώσει, να φέρει χρήμα. Μαζί και την Christina Aguilera.

Το Κεφάλαιο δεν δημιουργεί μουσική. Την εμπορεύεται. Δεν μπορεί να χωρέσει στο μυαλό του ότι μια παρέα μπορεί να περάσει την νύχτα της μες την ερημιά μίας Κύπρου χαμένης – πριν από τα ξένων αποξενωμένων δοχεία -  παρέα με μια κιθάρα, γύρω από μια αυτοσχέδια φωτιά. Πώς να καταλάβει ότι εκείνα τα τραγούδια μας συνοδεύουν μέχρι σήμερα μαζί με τα πρόσωπα που φωτίζονταν από τις αναλαμπές της φωτιάς. Κι αν η ζωή μας χώρισε η θέρμη εκείνης της φωτιάς μας συνοδεύει ακόμα. Το Κεφάλαιο επιστρατεύει σκηνές από μέταλλο και τραγουδιστές ξένους για να γιορτάσει. Δεν δονήθηκε ποτέ στους ήχους του «Δυο πόρτες έχει η ζωή» μια νύχτα χωρίς φεγγάρι με τον άνεμο να λυσσομανάει γύρω του. Ενοικιάζει τον ήχο. Ο Ήχος δεν του ανήκει. Ο Ήχος Δραπέτης μας μαστιγώνει αλύπητα: «όλα είναι ένα ψέμα, μια ανάσα, μια πνοή, σαν λουλούδι κάποιο χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή!». Πλούσιους και φτωχούς το ίδιο, πεπρωμένον αδύνατον…

Το Κεφάλαιο δεν μπορεί να συλλάβει την έννοια του Λιτού Βίου. Το σύνθημα του είναι ο Λωτός Βίος.

Το Κεφάλαιο δεν μιλά ποτέ για «Ελευθερία». Του αρκεί η «Επανένωση» και οι ευκαιρίες «ανάπτυξης» που αυτή θα φέρει. Μιλά για «εργολαβίες» και «θέσεις εργασίας». Το Κεφάλαιο πουλά την «Ευκαιρία» σαν παρτίδα πόκερ με σημαδεμένα χαρτιά.

Το Κεφάλαιο δεν καταλαβαίνει τίποτα από όλα τα πιο πάνω. Τις καλύβες, τα πεζούλια μας, τις παραλίες και τις χελώνες της Λίμνης, τις φώκιες της Γιαλούσας, το ίδιο το κράτος μας το βλέπει μόνον σαν υποψήφιο κέρδος. Κάθε εμπόριο για καλό. Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα.

«Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη των συνόρων και του κράτους.

Ενώ εμείς, το μόνο πού διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, οπού βρει κέρδη, δε μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στη χώρα που κατοικούμε.

Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»
Από την Ομιλία του Άρη Βελουχιώτη στην Λαμία
https://www.marxists.org/ellinika/archive/velouhiotis/1944/10/22.htm

Τα πεζούλια και οι χελώνες του τόπου μας ήταν εδώ πριν από εμάς. Θα είναι και μετά που θα φύγουμε.
Οι χελώνες του Ονήσίλου δεν σε αφήνουνε να κοιμηθείς στην Κύπρο…

Σόλων Αντάρτης ~ solon_antartis@yahoo.com
~~~~~~~~~~~~

Σημείωση
-------------
*Χελωνάκια

AttachmentSize
xelwnes.jpg206.23 KB
lotos_vios.jpg85.63 KB
dyoportes.png16.34 KB

Comments

Newswire

Sat 30 September 2017
Sat 23 September 2017
Sat 8 July 2017

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire