User login

Navigation

Global IMC Network

Δια Πυρός και Σιδήρου: Από τον Πόλεμο στην Αγάπη ~ Το Βάπτισμα ενός Πολεμιστή στην Κολυμπήθρα του Πυρός

Στους δικούς μας αρχαγγέλους με τα πολυβόλα: Στους πατεράδες και τους παππούδες μας που το καλοκαίρι του 1974 φύλαξαν Θερμοπύλες γνωρίζοντας ότι οι Μήδοι θα περάσουν.

Εισαγωγή:

Γνώρισα τον κύριο Ανδρέα* σε ένα από τα πολλά δημοτικά σχολεία στα οποία εργάστηκα. Από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας μας η προσωπικότητα του με εντυπωσίασε. Ο κύριος Αντρέας διακατεχόταν από απίστευτη ηρεμία και πραότητα. Ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις διατηρούσε το χαμόγελο του με μία μοναδική ψυχραιμία. Ομολογώ – κάτι για το οποίο ντρέπομαι και το οποίο πρώτη φορά θα δει γραμμένο – ότι στην αρχή και για μήνες αδυνατούσα να πιστέψω ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν αληθινός. Σε έναν κόσμο γεμάτο δηλητήριο, ανταγωνισμό και επιτήδευση ο διευθυντής μου ήταν ένας αυθεντικός άνθρωπος! Σε ένα υποβαθμισμένο σχολείο της επαρχίας Λευκωσίας ο κύριος Ανδρέας λειτούργησε ως ο συνεκτικός ιστός που έφερε κοντά γονείς, δασκάλους και μαθητές δημιουργώντας ένα ασυνήθιστο περιβάλλον εργασίας, ένα από τα καλύτερα στα οποία έχω εργαστεί. Στο μυαλό μου έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα οι περίφημες ομιλίες του οι οποίες δεν διαρκούσαν πέρα από 2 λεπτά. Σε αυτές το επίκεντρο ήταν πάντοτε μία μικρή ιστορία. Ο διευθυντής μου μιλούσε σε όλους μας με παραβολές, ανεπιτήδευτα και με μία καλοσύνη που φώτιζε ολόκληρο το σχολείο. Μαζί χτίσαμε μία σχέση η οποία κράτησε χρόνια και στην οποία η προσωπική μου τυφλότητα και προκατάληψη κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. H εκτίμηση και ο σεβασμός που του έχω συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Τον τελευταίο μας χρόνο μαζί και αφού περάσαμε πολλά και διάφορα, πρόσεξα σε μία συνάντηση μας στο γραφείο του μία ανεπαίσθητη ουλή κάτω από τα γένια του. Αθώα και χωρίς να προσμένω κάποια ιδιαίτερη απάντηση τον ρώτησα τι είναι το τραύμα του. Μου απάντησε ότι η ουλή είναι από τον πόλεμο. Ο διευθυντής μου που ουδέποτε έκαμε έστω και μία νύξη για το θέμα ήταν ένας πολεμιστής του 1974!

Ακολουθεί η ιστορία του μέσα από μία συνέντευξη. Σε αυτήν ζωγραφίζεται η πορεία ενός νέου ανθρώπου μέσα στην κόλαση του πολέμου και το βάφτισμα του διά πυρός και σιδήρου σε μίαν άλλη ζωή. Τον ευγνωμονώ απέραντα για την εμπιστοσύνη και για την πορεία του μέσα στο Φως. Το παράδειγμα του, του πώς το Φως καθοδηγεί την καθημερινή Πράξη, θα είναι πάντοτε μέσα στην καρδιά μου.

Η συνέντευξη χωρίζεται σε δύο μέρη για μεγαλύτερη ευκολία στον αναγνώστη. Το πρώτο μέρος είναι ουσιαστική η αφήγηση για τα γεγονότα όπως τα έζησε ο κύριος Αντρέας. Το δεύτερο αφορά τα συναισθηματικά και μεταφυσικά βιώματα καθώς και τον τρόπο που επηρέασαν και καθόρισαν την ζωή του μετά τον πόλεμο.

Μέρος Α’: Ο πόλεμος

«Πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς, καὶ τοὺς μὲν θεοὺς ἔδειξε τοὺς δὲ ἀνθρώπους, τοὺς μὲν δούλους ἐποίησε τοὺς δὲ ἐλευθέρους.»

Ο πόλεμος είναι πατέρας όλων, όλων βασιλιάς. Άλλους ανέδειξε σε θεούς και άλλους σε ανθρώπους, άλλους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. Ηράκλειτος

Το βάπτισμα το πυρός

Υπηρετούσα σε μία μονάδα της Εθνικής Φρουράς σε ένα νευραλγικό πόστο. Την Πέμπτη πριν από την εισβολή συμμετείχα σε μία σύσκεψη στην οποία αντιλήφθηκα ότι επίκειται η εισβολή. Ένας μάλιστα αξιωματικός μου είπε να πω στους γονείς μου να φύγουν από το χωριό μας. Η εισβολή με βρήκε στην Αμμόχωστο.

Το πρωί του Σαββάτου 5 με 6 το πρωί η μονάδα μας ξεκίνησε με κατεύθυνση προς την Λευκωσία. Συμμετείχαμε σε μάχες στο Κουρού Μοναστήρι, κοντά στο Τζιάος και στο Συγχαρί. Στην Αγκαστίνα κινδυνεύσαμε να καούμε ζωντανοί από εμπρηστικούς όλμους.  Το βράδυ στις 11μ.μ η μονάδα μας συμμετείχε σε μία καταδρομική επιχείρηση για την κατάληψη φυλακίων πάνω από την Αγύρτα. Ο λόχος μου είχε επιλεγεί διότι είχε καταλάβει την πρώτη θέση στον διαγωνισμό λόχων στην Ε.Φ. και αντιμετωπιζόταν σαν μονάδα καταδρομών.

Η επιχείρηση ξεκίνησε με βάση το Δίκωμο. Εκεί αντιμετωπίσαμε το πρώτο πατατράκ όταν αντιληφθήκαμε ότι οι χάρτες μας είχαν τοποθετημένα πάνω τα τουρκικά φυλάκια σε λανθασμένη απόσταση. Ενώ λοιπόν προχωρούσαμε ακάλυπτοι δεχθήκαμε τα πυρά των φυλακίων. Παρά τούτο επιτεθήκαμε και καταλάβαμε το ύψωμα και εξαπλωθήκαμε πάνω. Στόχος μας ήταν να μην ενωθεί ο θύλακας του Κιόνελι με το προγεφύρωμα της Κερύνειας.

Τραγουδώντας με τον Χάρο

Μετά την κατάληψη του υψώματος άρχισε η σφαγή. Το ύψωμα στοχοποιήθηκε από τον Τουρκικό στρατό με όλμους των 4,2 ιντσών. Ήμαστε ακάλυπτοι και αυτό που ακολούθησε ήταν μία κυριολεκτική σφαγή. Το τελευταίο πράγμα που θυμούμαι από τον βομβαρδισμό ήταν ο όλμος που έπεσε πάνω σε ένα στρατιώτη δίπλα μου. Η εκτόνωση της έκρηξης πάνω στο σώμα του είναι και πιθανώς ο λόγος που είμαι σήμερα ζωντανός. Τραυματίστηκα σοβαρά και έχασα τις αισθήσεις μου.

Συνήλθα γύρω στις 3 το πρωί. Συνειδητοποίησα ότι η δεξιά μου μασέλα ήταν διαλυμένη και ότι είχα τραύματα στο πρόσωπο, το στήθος και τα χέρια. Κανένα τραύμα κάτω από το στήθος. Η πρώτη μου σκέψη ήταν το τραγούδι «Γύρω μου δέκα σκοτωμένοι, αλλά εγώ είμαι καλά…» (1). Εκ των υστέρων έμαθα ότι πολλοί από τους συμπολεμιστές μου ήταν αγνοούμενοι.

Σηκώθηκα ζαλισμένος και ξεκίνησα να φύγω αλλά πήρα λάθος κατεύθυνση και δέχτηκα πυρά. Άκουσα τον εαυτό μου να μου λέει: «Λογικεύτου για να σωθείς.». Ξάπλωσα στο έδαφος ανάσκελα και προσανατολίστηκα λόγω των γνώσεων μου για τους αστερισμούς. Άρχισα σιγά σιγά την πορεία προς το Δίκωμο.

Ευτυχώς είχα γνώσεις για το που ήταν οι δυνάμεις μας και έτσι προσπάθησα να κινηθώ προς τις γραμμές μας. Γύρω στο χάραμα έχασα ξανά τις αισθήσεις μου. Επειδή το σύμπαν δεν ήθελε να πεθάνω έπεσα ακριβώς κάτω από ένα φυλάκιο της Εθνικής Φρουράς.

Στο νοσοκομείο

Με φόρτωσαν σε ένα μονοκάμπινο και ξεκινήσαμε προς το Γενικό Νοσοκομείο μέσω Μιας Μηλιάς. Στη διαδρομή ένα τουρκικό αεροπλάνο μας πολυβολούσε.

Φτάσαμε στο Γενικό Νοσοκομείο μέσα σε ένα χάος και με οδήγησαν σε επέμβαση κατ’ ευθείαν.

Θυμούμαι ακόμη σαν σε όνειρο τις φράσεις που άκουσα:

«Δεν υπάρχει αναισθησιολόγος»

«Στην κατάσταση που είναι δεν καταλαβαίνει, σάστε τον»

«Κόψτε του το χέρι του»

«Αφήστε το και θα του το σάσω εγώ»
 

Την τελευταία φράση την είπε ένας φοιτητής ιατρικής ο οποίος και έσωσε το χέρι μου. Είχα την ευκαιρία να τον ευχαριστήσω αλλά δυστυχώς δεν θυμούμαι το όνομα του.

Η επανένωση με τους δικούς μου

Οι δικοί μου με έψαχναν. Ο πατέρας μου είχε φορτηγό το οποίο είχε επιταχθεί και ο αδελφός μου το ίδιο. Αργότερα έμαθα ότι είχα δηλωθεί νεκρός και ότι μου έκαναν και τρισάγιο στο χωριό. Μετά από αυτό ακούστηκε ότι δεν πέθανα και έτσι η μάνα μου και η νονά μου έφτασαν στο νοσοκομείο ψάχνοντας με. Είδα τη μάνα μου και τη νονά μου να μπαίνουν στο θάλαμο και να φεύγουν καθώς δεν μπορούσαν να με αναγνωρίσουν Ήμουν μπανταρισμένος και δεν μπορούσα να μιλήσω. Έγραψα σε ένα σημειωματάριο το όνομα μου και το έδειξα στη νοσοκόμα η οποία τις πρόλαβε. Έτσι έγινε η επανένωση. Αργότερα ήρθε και ο πατέρας μου. Ένας χωριανός μας του είπε: «Πήγαινε στο νοσοκομείο να δεις το γιο σου. Προλαβαίνεις και δεν προλαβαίνεις!». Ο πατέρας μου ήρθε με το φορτηγό φορτωμένο πυρομαχικά.

Η οδύνη του νοσοκομείου

Οι εμπειρίες του νοσοκομείου, το τι είδαν τα μάτια μου δεν θα μου φύγουν ποτέ. Επισκεπτόμουν τον θάλαμο των καμένων.

Όταν έριξαν το Νοράτλας δίπλα μου έφεραν έναν τραυματία. Ήταν ψηλός και τα πόδια του κρέμμονταν έξω από το κρεββάτι. Έλεγε ότι δεν τον χωράει το κρεββάτι. Την επομένη τον έφεραν με κομμένα τα πόδια. Τον θυμούμαι να μου λέει:

«Ρε δάσκαλε εγώ τους είπα ότι δεν με χωράει το κρεββάτι και αυτοί μου έκοψαν τα πόδια.»
 

Η μοναδική φορά που έκλαψα στον πόλεμο

Όταν άρχισε η δεύτερη εισβολή δόθηκε εντολή για εκκένωση των ασθενών σε ιδιωτικές κλινικές ώστε να μπορεί να δεχθεί τους νέους τραυματίες. Ζήτησα να μεταφερθώ στην Λεμεσό όπου ήταν πλέον η οικογένεια μου αλλά αρνήθηκαν λόγω της σοβαρότητας του τραυματισμού μου. Εγώ πήρα τον ορό μου και μέσα στο χάος μπήκα στο ασθενοφόρο για τη Λεμεσό. Στην εκκένωση θυμούμαι έναν όλμο που έπεσε πάνω στο ντεπόζιτο του νερού. Στην διαδρομή ήμουν σκυφτός μέχρι που άκουσα τον οδηγό να λέει: «Έτην τζιαι την Λεμεσό». Σήκωσα το κεφάλι και είδα τις παραλίες γεμάτες κόσμο.

Ήταν η πρώτη και η μοναδική φορά που έκλαψα στον πόλεμο.

Δεν επιρρίπτω σε κανέναν ευθύνη. Δεν το έζησαν και δεν το κατάλαβαν.

Η ανάρρωση

Μεταφέρθηκα στο στρατιωτικό νοσοκομείο Λεμεσού που λειτουργούσε στο Λανίτειο.

Για μήνες έπινα μόνον υγρά: γάλα, αυγό ωμό και τριαντάφυλλο για να κάνει τη γεύση υποφερτή. Το πρώτο στερεό φαγητό που έφαγα ήταν μυαλά νερουλωτά για να τα ρουφώ με το καλαμάκι. Την δεύτερη μέρα που ήμουν εκεί θυμούμαι ότι σέρβιραν φασόλια γιαχνί με σαρδέλες. Ο αρχίατρος έβαλε τις φωνές λέγοντας:

«Γλίτωσαν από τις μάχες και θέλετε να τους πεθάνετε με τα φασόλια και τις σαρδέλες!».
 

Απόλυση

Βγήκα από το νοσοκομείο στα τέλη του Σεπτέμβρη. Στις αρχές του Νοεμβρίου και παρά το ότι δικαιούμουν να απαλλαγώ πήγα εθελοντικά για επανακατάταξη. Δεν ξέρω τι πελλάρα με έπιασε. Νομίζω ήθελα να έχω κανονικό απολυτήριο. Κανονικά θα απολυόμουν τον Ιούλιο του 1975 αλλά αποφασίστηκε η παράταση της θητείας. Ευτυχώς με βάση μία εγκύκλιο απολύθηκα με την κλάση μου η οποία είχε ήδη απολυθεί. Απολύθηκα από την Εθνική Φρουρά τον Ιούλιο του 1975 με κανονικό απολυτήριο.

Μέρος Β’: Η εσωτερική ατραπός: Από τον Πόλεμο στην Αγάπη

Ο φόβος και οι ήρωες

Στον πόλεμο δεν υπήρχε φόβος, όχι επειδή είμαστε γενναίοι αλλά επειδή η αδρεναλίνη ήταν στα ύψη. Δεν υπήρχε λογική σκέψη.

Για μένα οι ήρωες είναι οι ελάχιστοι που αποφασίζουν συνειδητά τον θάνατο τους. Όλοι οι υπόλοιποι που τραυματίζονται ή σκοτώνονται είναι το αποτέλεσμα της δράσης συγκυριών. Είναι πεποίθηση μου ότι αν πρέπει να φύγω θα φύγω, αν όχι ο κόσμος να χαλάσει γύρω σου θα γλιτώσεις.

Μίσος για τον εχθρό ~ το ξύλο πριν από τον πόλεμο

Από μικρός δεν θυμάμαι να έχω μισήσει άνθρωπο ούτε για δικούς μας ούτε για ξένους. Πριν από τον πόλεμο ήμουν σε ένα πόστο που καταλάμβαναν μόνον άτομα φίλα προσκείμενοι στην χούντα. Δεν είχα σχέση αλλά μου έδωσαν τη θέση όταν δεν πήγα αξιωματικός παρά το ότι ήμουν δάσκαλος. Οι δάσκαλοι τότε υπηρετούσαν μετά την αποφοίτηση τους και προτιμούνταν ως αξιωματικοί. Όταν δεν επιλέγηκα έμαθα από κάποιον συγχωριανό μου ότι ο λόγος ήταν επειδή ήμουν μαυροπινακισμένος ως «κομμουνιστής». Όταν μαθεύτηκε στο χωριό ήρθε στην μονάδα ο πατέρας του Αυξεντίου να ζητήσει να αρθεί η αδικία εις βάρος μου. Έτσι χωρίς να έχω σχέση με την χούντα μου δόθηκε ένα πόστο εμπιστοσύνης. Τα μέλη της μονάδας μου ήταν στόχος του εφεδρικού.

Μία φορά πήγα λοιπόν στην αποφοίτηση της Παιδαγωγικής Ακαδημίας φέροντας το υπηρεσιακό μου πιστόλι. Μέλη του εφεδρικού με συνέλαβαν και έφαγα άγριο ξύλο στην πύλη Πάφου για να αποκαλύψω "τα μέλη της ομάδας μου στην ΕΟΚΑ Β’", με την οποία βεβαίως δεν είχα καμία απολύτως σχέση. Και για αυτούς τους ανθρώπους δεν νιώθω άσχημα συναισθήματα. Νόμιζαν ότι υπηρετούσαν κάποιο σκοπό. Όταν γίνεσαι οπαδός ο σκοπός θολώνει. Δεν αισθάνομαι μίσος ούτε για τους άνδρες του εφεδρικού ούτε για τους αντιπάλους μου στον πόλεμο.

Το πυρ καθάρισε το εμφύλιο μένος

Μέσα στις μάχες δεν υπήρξε καμία σύγκρουση εντός του στρατεύματος. Βεβαίως ούτε ποτέ στην μονάδα μας είχαμε τέτοια σύγκρουση. Οι διαχωρισμοί έπαψαν να υπάρχουν και ο πόλεμος καθόρισε νέες πραγματικότητες.

Ο λοχαγός μας για παράδειγμα ήταν χουντικός. Πολέμησε όμως με γενναιότητα και πέθανε προσπαθώντας να σώσει τραυματίες στρατιώτες μας.

Ο διοικητής μας από την άλλη δεν είχε εμφανείς σχέσεις με τη χούντα. Ήταν όμως πολύ κατώτερος των περιστάσεων σε βαθμό που ο λοχαγός ανέσυρε όπλο να τον πυροβολήσει. Έκλαιε το αυτοκίνητο Volvo και τη γούνα της γυναίκας του που είχε ξεχάσει σε βαθμό που ο λοχαγός του είπε ότι αν το ξαναπεί θα τον σκοτώσει.

Η μύηση του πυρός. Η πρώτη μου μεταφυσική εμπειρία

Ο τραυματισμός μου ήταν η κάθαρση μου με το πυρ. Όταν έχασα τις αισθήσεις μου μεταφέρθηκα κάπου αλλού. Ήταν η πρώτη μου μεταφυσική εμπειρία. Σε αυτήν την εμπειρία το πρόσωπο που είχα ως πνευματικός οδηγός δεν ήταν ο πατέρας ή η μητέρα μου αλλά η νονά μου. Δεν γνώριζα προηγουμένως ότι αυτή ήταν ο πνευματικός μου οδηγός. Οι συγκυρίες το είχαν φέρει έτσι ώστε να είναι ήδη η νονά μου. Μέσα στην μεταφυσική εμπειρία μου στα πρόθυρα του θανάτου η νονά μου με ξενάγησε. Η τελευταία της πράξη πριν ξαναβρώ τις αισθήσεις μου ήταν να μου πει:

«Ο δρόμος σου θα συνεχιστεί. Για να επιστρέψεις στηρίκτου σε τούτο»

Έδειξε μου τον βαφτιστικό μου σταυρό.
Συνήλθα κρατώντας τον. Παρά τούτο δεν θρησκεύω.

Ακολούθησαν και άλλες ψυχικές εμπειρίες. Αισθάνομαι ότι η επαφή μου με το θάνατο άνοιξε τις πύλες.

Η Αλλαγή και η νέα Πορεία: Από τον Πόλεμο στην Αγάπη

Μέσα από τις εμπειρίες μου και κυρίως μέσα από την επαφή μου με τον θάνατο άρχισα να αντικρύζω διαφορετικά τους ανθρώπους.

Ξύπνησαν μνήμες, ανακάλυπτα ιδιότητες που δεν ήξερα πριν ότι υπάρχουν. Έβρισκα εξηγήσεις στο ποιος είμαι. Η μεγαλύτερη επίδραση ήταν στην εσωτερική μου ύπαρξη. Ήξερα πλέον ότι έχω οδηγούς και προστάτες.

Μέσα από αυτήν την αναζήτηση καθιερώθηκε σαν πεποίθηση μου ότι ένας είναι ο σκοπός της γήινης μας ενσάρκωσης.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε γρήγορα είτε αργά, από εκεί θα περάσουμε όλοι και αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από την Αγάπη, όχι την κανονική ή την ερωτική, αυτές είναι κατώτερες εκδηλώσεις και εκφάνσεις της αλλά δεν είναι η Αγάπη.

Η Αγάπη είναι το κύριο μάθημα στον πλανήτη της Γης. Σε άλλον πλανήτη ίσως είναι άλλο το μάθημα.

Σόλων Αντάρτης~solon_antartis@yahoo.com
~~~~~~~~~~~~

Σημειώσεις
--------------

*Μετά από παράκληση του συνεντευξιαζόμενου το όνομα του έχει αλλαχθεί. Είναι και η μοναδική αλλαγή στην ιστορία που παρουσιάζεται στο παρόν.
Ο πίνακας που κοσμεί το παρών είναι έργο του χαράκτη Τάσσου Αλεβίζου (Α.Τάσσος) "Αρχάγγελος στην πύλη του Πολυτεχενίου 1974".

1. Γράμμα από το μέτωπο, 30 Οκτωβρίου 1940

Αγαπημένη μου, μεσ’ το Καλπάκι σ’ ένα ρέμα κουρνιάσαν οι στρατιώτες
βουτώ τη λόγχη μου στο αίμα, δέξου τις λέξεις μου τις πρώτες
είναι οι λέξεις μετρημένες σαν τις στιγμές μου εδώ πάνω
κι είναι οι σκέψεις μου δοσμένες ως την στιγμή που θα πεθάνω.

Αχ, τι να σου γράψω αγαπημένη; Εδώ συμβαίνουνε πολλά,
γύρω μου δέκα σκοτωμένοι αλλά είμαι καλά... Είμαι καλά...
Ό,τι να γράψω δε μου φτάνει, τα λίγα εδώ είναι πολλά
κι αν μάθεις πως έχω πεθάνει, είμαι καλά... Είμαι καλά...
Μα να... Επίθεση αρχίζει πάλι, νομίζω πως σου τα `πα όλα...
Τώρα είναι η στιγμή είναι πολύ μεγάλη, τώρα μιλούν τα πολυβόλα...

Τι να σου γράψω αγαπημένη, εδώ συμβαίνουν πολλά...
Γύρω μου δέκα σκοτωμένοι αλλά είμαι καλά... Είμαι καλά...
Ό,τι να γράψω δε μου φτάνει, τα λίγα εδώ είναι πολλά
κι αν μάθεις πως έχω πεθάνει, είμαι καλά... Είμαι καλά...

Από:
http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=3688
Και σε εκτέλεση από την Μαρινέλα
https://www.youtube.com/watch?v=5x1OBd3b2Qc

Comments

Newswire

Sat 30 September 2017
Sat 23 September 2017

Syndicate

Syndicate content Features

Syndicate content Newswire